เพี๊ยะ! เสียงดัง คมชัด กังวาน
หน้าของฟู่เซินเหนียนหันไปด้านหนึ่ง
รอยฝ่ามือสีแดงผุดขึ้นอย่างรวดเร็วบนใบหน้าของเขา จากโหนกแก้มลามไปถึงคาง
ตัวเขาไม่ได้ขยับ แต่มือคลายออกแล้ว
ในจังหวะที่เธอร้องว่า 'เจ็บ'
เขาแทบจะปล่อยมือทันที
ไม่ได้ตั้งใจให้เธอเจ็บเลยจริง ๆ
เซิ่งเนี่ยนซีมองหน้าเขา
รอยฝ่ามือสีแดงนั้นค่อย ๆ กระจายต่อหน้าต่อตาเธอ เหมือนดอกไม้กำลังเบ่งบาน
ทีนี้ไม่เบาเลย นิ้วของเธอยังปวดอยู่
แต่เธอไม่เสียใจ ตบครั้งนี้ สมควรตั้งนานแล้ว!
“ฟู่เซินเหนียน” เธอพูด “คุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
ภายในนั้นบรรจุความคับแค้นใจนานถึงสี่ปี ความโกรธที่ถูกกดทับเอาไว้
ค่ำคืนที่นอนไม่หลับไม่รู้จบ วันที่ซบหน้าลงในหมอนไม่กล้าส่งเสียง ทั้งหมดกลายเป็นเปลวไฟนี้
เธอมองฟู่เซินเหนียน ในแววตาไม่มีน้ำตา ไม่มีความเกลียด มีเพียงความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างถึงที่สุด
“ไสหัวไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าคุณอีก”
ลู่ยวี่ไป๋ก็ตะลึงไปแล้วเช่นกัน
เขาไม่กล้าจินตนาการว่าเซิ่งเนี่ยนซีจะมีมุมนี้ด้วย
อดคิดไม่ได้ว่า ผู้ชายที่ชื่อฟู่เซินเหนียนคนนี้ ไปทำเรื่องอะไรกับเซิ่งเนี่ยนซีกันแน่ ถึงได้ทำให้เซิ่งเนี่ยนซีเกลียดชังและขยะแขยงได้ถึงเพียงนี้
ฝ่ามือนั้น ก็ทำให้ฟู่เซินเหนียนสงบสติลงได้อย่างสมบูรณ์
ถึงได้รู้สึกตัวว่า พฤติกรรมที่ผ่านมาของตัวเองนั้น เสียการควบคุมไปมากแค่ไหน
ตลอดสามสิบปีในชีวิตของเขา นี่เป็นครั้งเดียวที่เสียการควบคุม
“ผมจะไม่รบกวนคุณ” น้ำเสียงของฟู่เซินเหนียนทุ้มต่ำลง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง
“ผมถามคุณแค่คำถามเดียว”
“รอยแผลเป็นบนข้อมือคุณ มาจากไหน”