เซิ่งเนี่ยนซี นอนอยู่บนพื้น รู้สึกได้ว่า ฟู่เซินเหนียน แค่ขยับนิ้วนิดเดียวก็จะแตะตัวเธอแล้ว
แต่เขาไม่ทำ
ร่างทั้งร่างของเขาเกร็งแน่น ราวกับเส้นสายที่ใกล้จะขาด
เขากำลังควบคุมตัวเองอยู่?
เซิ่งเนี่ยนซี สะกดกลั้นไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน ย้ำเตือนตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ว่านี่เป็นแค่งาน
พวกนักแสดงในทีวีก็เล่นกันแบบนี้ พวกเขาทำได้ เธอก็ต้องทำได้
เธอหลับตาลง รอให้ ฟู่เซินเหนียน โน้มลงมาจูบ
"เร็วเข้า! ยืนนิ่งทำไม จูบสิ! จูบ!" ผู้กำกับเฉินตะโกน
ฟู่เซินเหนียน ก้มศีรษะลง
เขาเข้าใกล้ เซิ่งเนี่ยนซี มาก ใกล้จนมองเห็นริ้วละเอียดบนผิวขาวเนียนของเธอ
ใกล้จนลมหายใจของเธอเป่ารดใบหน้าเขา ร้อนวาบเล็กน้อย
มือของเขาเลื่อนจากไหล่เธอมาข้างใบหน้า ปิดบังหน้าของเธอไว้
นี่ไม่ใช่แอ็กชันในบทละคร เขาใส่เพิ่มเข้ามาเอง
"ผมจะไม่แตะต้องคุณ" เสียงเขาแผ่วเบามาก แผ่วจนมีเพียงเธอที่ได้ยิน
"กล้องกำลังถ่ายแผ่นหลังผม ถ่ายไม่ถึงหน้าคุณ หลับตาไว้ อดทนสักครู่"
เซิ่งเนี่ยนซี หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด แต่ร่างกายกลับซื่อตรง หลับตาลงอย่างว่าง่าย
เธอรู้สึกถึงมือของเขาที่ข้างใบหน้าออกแรงเล็กน้อย บิดใบหน้าเธอเบนไปทางอื่น
เสื้อเกราะกดทับบนตัวเธอ หนักมาก เสียดจนกระดูกซี่โครงเธอเจ็บ
เธอไม่ได้ผลักเขาออก และไม่ได้ตอบสนองเขา
เพียงแค่หลับตาลง รอให้ทุกอย่างจบสิ้น
"คัท!" ผู้กำกับเฉินสั่งหยุด "ไม่ได้เลย! ปลอมเกินไป! คนดูเขาอยากเห็นความเร่าร้อน ไม่ใช่ท่อนไม้! เอาอีก!"
ฟู่เซินเหนียน ไม่ขยับ
เขายังคงค้างอยู่ในท่าเดิม มือปิดอยู่ข้างใบหน้า เซิ่งเนี่ยนซี