เขาไม่แคร์
เขาไม่แคร์ผลลัพธ์นี่เลยสักนิด!
แล้วเขาหมายความว่ายังไง?
สีหน้าของเซิ่งเนี่ยนซีเปลี่ยนไปในพริบตา
เธอโดนหลอกแล้ว
เธอนึกว่าตัวเองกำลังขีดเส้นแบ่งอย่างชัดเจน เพื่อบอกเขาว่า "คุณไม่มีสิทธิ์พิเศษอะไรในสายตาฉัน"
แต่ฟู่เซินเหนียนดูเหมือนจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้เลย
"คุณพยาบาลครับ ในเมื่อจะย้ายไปแผนกอายุรกรรม ก็ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการด้วยใช่ไหม ถ้าผมจำไม่ผิด ยังระบุคุณหมอได้ด้วย"
จางเสี่ยวอิ่นชะงักไป ไม่รู้ว่าควรรับบทสนทนาหรือไม่ เธอมองเซิ่งเนี่ยนซีแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฟู่เซินเหนียน อ้าปากจะพูด แต่ก็หุบลง
เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า
นี่มันขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
เซิ่งเนี่ยนซีวางปากกาลง ปลายนิ้วยังคงสั่นระริกเล็กน้อย
เธอหงุดหงิดมาก ทั้งที่ฟู่เซินเหนียนและที่ตัวเอง
ตอนนี้เธอต้องการสงบสติอารมณ์อย่างที่สุด
"คุณฟู่ บันทึกข้อมูลเสร็จแล้ว" เสียงของเธอเย็นชากว่าเมื่อครู่ จนจางเสี่ยวอิ่นที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องถึงกับสะท้าน
"ไม่ใช่ครับ ยังเหลือตรวจเลือดอีก" ฟู่เซินเหนียนเตือน
เซิ่งเนี่ยนซีแทบจะเป็นลม
ยังดีที่เหลือแค่นี้
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หันหลังกลับ แล้วเริ่มเตรียมอุปกรณ์เจาะเลือด
สายรัดแขน, น้ำยาไอโอดีน, สำลีก้าน, เข็มเจาะเลือด, หลอดทดลอง
เธอวางมันลงบนถาดทีละชิ้น ถาดกระทบกับพื้นโต๊ะเกิดเสียงเบา ๆ
ทุกการกระทำกลับยากลำบากอย่างผิดปกติ
แต่สำหรับเธอแล้ว เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องง่ายดายมากแท้ ๆ
"พี่ซี ให้หนูช่วยเตรียมนะ" จางเสี่ยวอิ่นมองไม่ไหวแล้วจริง ๆ
"ไม่ต้อง" เซิ่งเนี่ยนซีดันทุรังต่อไป