ฟู่เซินเหนียนดูเหมือนจะถามอย่างจริงจังมาก
เซิ่งเนี่ยนซีกำด้ามปากกาแน่น เกลียดจนแทบตาย
เสแสร้งเก่งจริง ๆ!
นั่นเบอร์โทรศัพท์ของเธอ แน่นอนว่าไม่ได้
แต่เธอพูดตรง ๆ ไม่ได้ เพราะทั้งหัวหน้าสวี่และจางเสี่ยวอิ่นก็อยู่ด้วย
"กรอกของคนในครอบครัว" เซิ่งเนี่ยนซีหลุบตาลง มองแบบฟอร์มต่อ เสียงกดอารมณ์ไว้
"เมื่อกี้หมอเซิ่งก็ดูประวัติของผมแล้ว" ฟู่เซินเหนียนพูด "ผมยังไม่ได้แต่งงาน"
สี่คำสุดท้าย เขาเน้นหนักแน่น ราวกับกำลังอธิบายอะไรบางอย่างอย่างสุดกำลัง
น่าขำจริง ๆ
เซิ่งเนี่ยนซีวางปากกาลง
ท่าทางแผ่วเบามาก แต่จางเสี่ยวอิ่นเห็น ปากกาด้ามนั้นกลิ้งบนโต๊ะ กลิ้งไปขอบโต๊ะ หล่นลงพื้น เกิดเสียง 'แก๊ก' ดังขึ้น
เซิ่งเนี่ยนซีไม่เก็บ
เธอมองฟู่เซินเหนียน ฟู่เซินเหนียนก็มองเธอ
คนสองคนคั่นกลางด้วยโต๊ะตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีแบบฟอร์มแผ่นนั้นวางอยู่ ช่องผู้ติดต่อฉุกเฉินยังคงว่างเปล่า
"เบอร์นี้ ผมใช้มาตลอด ทำไมตอนนี้ถึงใช้ต่อไม่ได้" เสียงฟู่เซินเหนียนดังขึ้นชัดเจน
เซิ่งเนี่ยนซีกำนิ้วแน่น สั่นระริกเล็กน้อย
เธอมองใบหน้าของฟู่เซินเหนียน ระยะประชิดเช่นนี้ อยากตบเข้าให้สักฉาดจนสุดแรง
แต่ตอนนี้ เธอเป็นหมอ เขาเป็นคนไข้
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหัวหน้าและลูกน้องของตัวเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ถ้าเธอทำอย่างนั้น ก็เท่ากับว่าเธอเป็นบ้าไปแล้ว
บรรยากาศตึงเครียดสุดขีด เหมือนมีธนูขึงรออยู่ในอากาศ แค่เพิ่มแรงอีกนิดก็จะขาดผึง
จางเสี่ยวอิ่นยืนอยู่ข้างหลังเซิ่งเนี่ยนซี ชะเง้อมองเบอร์นั้น ท่องอยู่ในใจเงียบ ๆ