เซิ่งเนี่ยนซีหมุนตัวทันที วิ่งไปทางห้องทำงานผู้อำนวยการ
ประตูห้องทำงานผู้อำนวยการปิดอยู่
เธอเคาะสามครั้ง ไม่มีใครตอบ ผลักประตูเข้าไปทันที
เพราะรีบเกินไป จึงไม่ได้สังเกตว่าในห้องทำงานผู้อำนวยการยังมีคนอื่นอยู่
เธอมองตรงไปที่ผู้อำนวยการ น้ำเสียงทั้งร้อนรนและแข็งกร้าว
"ผู้อำนวยการคะ คนไข้กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันเตียงสามห้องฉุกเฉิน ต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้ หมอหลี่อยู่แผนกผู้ป่วยนอก กว่าจะมาถึงก็ยี่สิบนาที หนูทำเอง!"
ผู้อำนวยการวางเอกสาร มองเธอ
"หมอเซิ่ง ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อความสามารถของคุณ แต่ทางแผนกการแพทย์กำลังตรวจสอบข้อมูลของคุณอยู่ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ คุณขึ้นเขียงผ่าตัด ถ้าเกิด..."
"ถ้าเกิดอะไรคะ?" เซิ่งเนี่ยนซีค่อนข้างตื่นเต้น น้ำเสียงเย็นชาราวน้ำแข็งในฤดูหนาว "ก่อนหน้านี้หนูช่วยชีวิตคนไข้กล้ามเนื้อหัวใจตายมาเท่าไหร่ พวกคุณยังมามั่วแต่ตั้งข้อกังขาลอยๆ พวกคุณจะเล่นงานหนูก็ได้ แต่อย่าเอาชีวิตคนมาล้อเล่น!"
สีหน้าผู้อำนวยการเปลี่ยนไป
"หมอเซิ่ง ระวังคำพูดของคุณด้วย อย่าโอหังเกินไป!"
"ชีวิตคนสำคัญยิ่งใหญ่ เวลาไม่สามารถรั้งรอได้อีกแล้ว!" เซิ่งเนี่ยนซีแทบจะร้องไห้ออกมา
ตอนที่เธอถูกกีดกัน เธอไม่ร้องไห้ ตอนที่ถูกใส่ร้าย เธอไม่ร้องไห้ ตอนที่ถูกถีบออกจากรายชื่อกำลังสำคัญ เธอก็ไม่ร้องไห้
แต่นี่มันตอนนี้...ชีวิตคนมีลมหายใจทั้งชีวิตนะ!
"ให้เธอทำ"
สียงหนึ่งสอดขึ้นมาจากข้างๆ ไม่ดังมาก แต่มั่นคง
เซิ่งเนี่ยนซีนิ่งไปชั่วขณะ หันไปมองด้านข้าง
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง อายุราวสามสิบ สวมเสื้อกาวน์สีขาว ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน