สวี่จือเหิงยืนอยู่ปลายทางเดินอีกด้าน อำนวยการจ้าวตามติดข้าง ๆ
เขาเดินเข้ามา แต่ละก้าวไม่เร็วไม่ช้า รองเท้าหนังเหยียบกระเบื้องพื้นดังแกรก ๆ
สีหน้าผู้อำนวยการจางเปลี่ยนไป
“ผู้อำนวยการสวี่ ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...”
“ผมเซ็นเอง” สวี่จือเหิงหยุดยืนตรงหน้าเขา “ทำผิดระเบียบ คุณหมายถึงผมเหรอ”
รอยยิ้มผู้อำนวยการจางแข็งค้างบนใบหน้า
“เปล่า ผู้อำนวยการสวี่ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมไม่รู้ว่าท่าน...”
“ไม่รู้?” สวี่จือเหิงมองเขา “ผลสอบสวนของแผนกการแพทย์ยังไม่ออก แต่คุณกลับพาคนมาชี้ถูกผิดแล้ว ผู้อำนวยการจาง คำว่า ‘ไม่รู้’ ของคุณ หมายความว่าตัวคุณเองละเลยหน้าที่ หรือว่าคุณจงใจ”
บนหน้าผากผู้อำนวยการจางมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมา
“ผู้อำนวยการสวี่ ผมก็แค่ทำตามขั้นตอน...”
“ทำตามขั้นตอน?” น้ำเสียงสวี่จือเหิงไม่ดัง แต่แต่ละคำชัดเจน “ข้อหนึ่ง ก่อนผลสอบสวนจะออกมา ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพของหมอเซิ่งเนี่ยนซีไม่มีปัญหาใด ๆ
ข้อสอง ใบผ่าตัดที่มีผู้อำนวยการเซ็นชื่อ ไม่จำเป็นต้องให้แผนกการแพทย์ยืนยันย้อนหลัง
ข้อสาม คุณเป็นรองผู้อำนวยการแผนกการแพทย์ ไม่มีอำนาจมาตะคอกใส่หมอที่เพิ่งลงจากห้องผ่าตัดบนทางเดินว่า ‘ไม่ต้องทำงานแล้ว’”
ทางเดินเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องเฝ้าระวังสัญญาณชีพดังติ๊ด ๆ มาจากที่ไกล
เส้นผมบาง ๆ ที่เหลืออยู่ไม่กี่เส้นบนศีรษะผู้อำนวยการจางเปียกชื้นแนบติดกัน
ริมฝีปากเขาขยับเฮือก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
สวี่จือเหิงหันหน้ามามองหมอและพยาบาลที่มุงกันเข้ามารอบ ๆ