แล้วเขาก็เห็น
กล่องข้าวเก็บความร้อนที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมของฟู่เซินเหนียน
ถูกพยาบาลสาวถือเข้าไปอย่างไร ก็ถูกถือออกมาอย่างนั้น
พยาบาลสาวเปิดกล่องออกมาอย่างมีความสุข กลิ่นหอมของข้าวลอยเตะจมูก
พยาบาลอีกคนเข้ามาใกล้
“ว้าว น่ากินจังเลยนะ ใครส่งมาเหรอ”
“ไม่รู้สิ ฉันเห็นพี่เซิ่งดูเหมือนจะรังเกียจคนคนนั้นมาก ยังไงพี่เซิ่งก็ไม่กิน ก็ถือว่าเป็นอาหารพิเศษให้ฉันแล้วกัน ฮิฮิ”
เสียงของพยาบาลสาวลอยมาจากปลายทางเดิน สดใสราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าจดจำ
ความตั้งใจทั้งหมดของเขา ในสายตาของเธอ ไม่น่าจดจำแม้แต่น้อย
คำพูดนี้เหมือนหมัดหนักที่ต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง
ความเจ็บแปลบร้อนผ่าวลามจากแก้มไปถึงขมับ แล้วไหลลงมาที่ลำคอ ลามเข้าไปในทรวงอก เผาผลาญอวัยวะภายในของเขาให้พลุ่งพล่าน
ฟู่เซินเหนียนพิงกำแพง ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ อยู่ที่มุม
ไฟที่เปิดปิดด้วยเสียงดับลง
เขาฝังตัวเองลงในความมืดที่ลึกกว่าเดิม
ทันใดนั้น เขาได้ยินใครบางคนกำลังซุบซิบ
“ได้ยินมาว่าเสี่ยวเซิ่งเนี่ยนซีครั้งนี้แย่แน่”
ฟู่เซินเหนียนเงยหน้าขึ้นทันที
“เดิมทีโควตาหัวหน้างานมีชื่อของเธอด้วย เป็นเรื่องที่ตายตัวแน่นอน ผลสุดท้ายก่อนประกาศ กลับถูกคนอื่นแย่งไป”
“แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ก็คุณนายพยายามสุดชีวิตที่ห้องฉุกเฉินนั่นไง เซิ่งเนี่ยนซี”
“ใช่ เธอนั่นแหละ โอ้อวดเกินไป ทำให้น้องชายของผู้อำนวยการจางไม่พอใจ คงเจอเรื่องใหญ่แน่”
“แล้วเธอจะอยู่ต่อได้ไหม”
“ใครจะรู้ ก็ต้องดูท่าทีของเธอแล้ว ถ้ายอมลดตัวลง คุกเข่าคำนับ เก็บงำความสามารถซะบ้าง แต่ถ้ายังเหมือนเดิม ในระบบนี้ ถึงไม่ตายก็ต้องถลอกปอกเปิก”