ฟู่เซินเหนียนปิดสมุดปกแดงแล้วเก็บใส่กระเป๋า
จากนั้นก็ยืนตัวตรง มองเธอ
“พูดมาสิ”
เซิ่งเนี่ยนซีวางมือบนท้องน้อย แล้วสบตาเขา
“ฟู่เซินเหนียน ฉันท้องแล้ว”
ฟู่เซินเหนียนราวกับถูกกดปุ่มหยุดภาพ ยืนนิ่งไม่ไหวติง
เซิ่งเนี่ยนซีรู้ว่าเขากำลังทำความเข้าใจกับเรื่องนี้ เพียงแต่ตอบสนองช้ากว่าเล็กน้อย ในเมื่อเธอเลือกจะพูดออกมาแล้ว ก็ต้องอดทนรอ
ในที่สุด สายตาของฟู่เซินเหนียนก็ค่อย ๆ เลื่อนจากใบหน้าของเซิ่งเนี่ยนซีลงมา หยุดอยู่บนหลังมือที่วางทาบท้องน้อยของเธอราวสามวินาที
แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง
“ลูกของฉันเหรอ”
เซิ่งเนี่ยนซีมองเขาพลางยิ้ม
“แน่นอน คุณกำลังจะเป็นพ่อแล้ว”
“ฉัน...ขอแตะเขาได้ไหม”
เซิ่งเนี่ยนซีจับมือเขาขึ้นมา วางฝ่ามือของเขาแนบกับท้องน้อยของตัวเอง
ฟู่เซินเหนียนนิ่งสนิท ดวงตาหลุบต่ำ สีหน้าจริงจัง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ผ่านไปนาน เขาจึงค่อย ๆ ชักมือกลับ
ครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายจับนิ้วมือของเธอไว้ก่อน
“เรากลับบ้านกัน”
ทุกอย่างสงบเรียบร้อยดี
แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฟู่เซินเหนียนก็เริ่มเปลี่ยนไป
ทุกวันเขาจะอุ่นนมแล้ววางไว้ที่หัวเตียงของเซิ่งเนี่ยนซีตรงเวลา
ตอนกลางคืนก็ยกน้ำแช่เท้ามาวางข้างเท้าเธอตรงเวลา
ในตู้เย็นมีผลไม้ที่หั่นและแบ่งใส่กล่องเตรียมไว้เสมอ
คืนหนึ่งเซิ่งเนี่ยนซีตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นว่าไฟในห้องหนังสือยังสว่างอยู่ จึงผลักประตูเข้าไป ก็เห็นฟู่เซินเหนียนกำลังนั่งอ่านหนังสือเรื่อง “พื้นฐานโภชนาการสำหรับหญิงตั้งครรภ์” อยู่ที่โต๊ะ ขอบหน้าหนังสือเต็มไปด้วยแถบคั่น