"คุณเซิ่ง ขอเชิญมาที่กองการบินแห่งชาติตอนนี้ได้ไหมคะ กัปตันฟู่เขา...สภาพไม่ค่อยดี"
เซิ่งเนี่ยนซีรีบสวมเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้านทันที
เมื่อเธอไปถึง ระเบียงทางเดินมีคนยืนอยู่หลายคน ประธานเหมิงกับเจ้าหน้าที่หนุ่มในเครื่องแบบคนหนึ่ง สีหน้าของทั้งคู่ไม่สู้ดีนัก
ประธานเหมิงเห็นเธอ ก็รีบเดินเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขินและเสียใจ
กำลังจะเอ่ยปาก
เซิ่งเนี่ยนซีเดินเลี่ยงเขาไปตรงๆ มุ่งหน้าเข้าห้องประชุม
ประตูเปิดอยู่
เธอเห็นฟู่เซินเหนียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านในสุด ตัวเอนไปข้างหน้า ศอกค้ำบนเข่า นิ้วทั้งสิบสอดเข้าไปในเส้นผม ท่าทางเจ็บปวดมาก
เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านหลังของเขาเปียกชื้นเป็นแผ่นใหญ่ ตัวงอเหมือนต้นไม้ที่ถูกลมหัก
เซิ่งเนี่ยนซีใจหายวาบ รีบเดินเข้าไปนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเขา
"ฟู่เซินเหนียน"
เขาไม่ตอบสนอง
นิ้วยังคงกำผมตัวเอง หายใจถี่ๆ ไหล่กระตุกเป็นจังหวะ สภาพแบบนี้ช่างน่าห่วงเหลือเกิน
เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก เจ็บคอจุกแน่น
สามเดือนแล้ว ที่ฟู่เซินเหนียนไม่กำเริบอีก
เธอคิดว่าทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดี
ทำไม วันนี้เขาถึงกลายเป็นแบบนี้
เซิ่งเนี่ยนซีหันขวับไปทางประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่อยู่
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ประธานเหมิงก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เสียงเบามาก
"วันนี้กัปตันฟู่มาลารายงานตัว เพื่อขอทำขั้นตอนการกลับมาบินใหม่ ห้องแพทย์การบินกำลังประเมินอยู่ เขาไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่กำลังพูดถึงเขาอยู่ จึงยืนฟังอยู่หน้าประตู...ได้ยินทั้งหมด"