“ดีสิ” ดวงตาของเซิ่งเนี่ยนซีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
ฟู่เซินเหนียนพูดจบประโยคนั้น
แล้วก็เอนตัวลงนอนหงายอีกครั้ง
เขามองเพดาน แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลงมาในดวงตา เผยให้เห็นความเคลื่อนไหวเล็กน้อยอย่างยิ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของแววตา
เขาเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในร่างกายฉัน ทำให้ฉันแตกต่างจากคนอื่น ฉันอยากเอาชนะมัน” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ฉันจะดีขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเอาชนะมัน แต่ฉันจะเอาแต่นั่งรอให้มันหายไปเองไม่ได้ ฉันต้องลงมือก่อน”
เขามองเธอ พูดทีละคำ “ฉันจะเป็นสามีภรรยากับคุณอย่างแท้จริง เราจะร่วมมือกัน เอาชนะมันไปด้วยกัน”
น้ำตาของเซิ่งเนี่ยนซีเอ่อขึ้นมาในชั่วพริบตา
เธอจับมือฟู่เซินเหนียนมาแนบแก้มตัวเอง
สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขา
“ดี คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เรามีกันสองคน”
ฟู่เซินเหนียนไม่ได้ดึงมือกลับ
เขายังคงนอนหงายในท่าเดิม
“ฉันเหมือนจะเริ่มรู้สึกอะไรได้บ้างแล้ว”
“รู้สึกอะไร” เซิ่งเนี่ยนซีถาม
“ความสุขของคุณ ฉันรับรู้ได้บ้างแล้ว เวลาคุณมีความสุข ฉันก็เหมือนจะมีความสุขไปด้วย”
น้ำตาของเซิ่งเนี่ยนซีไหลลงมา
เธอรู้สึกเหลือเชื่อ
ผู้ป่วยกลุ่มอาการแอสเบอร์เกอร์ไม่สามารถรับรู้อารมณ์ของผู้อื่นได้
แต่ฟู่เซินเหนียนกลับบอกว่า เขารับรู้อารมณ์ความสุขของเธอได้บ้างแล้ว
เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกว่า ไม่มีอะไรทำให้เธอดีใจและเปี่ยมด้วยความหวังได้เท่ากับช่วงเวลานี้อีกแล้ว
ถึงขั้นที่เธอคิดว่า คำหวานทั้งหมดที่ฟู่เซินเหนียนเคยพูดมาก่อน ยังไม่ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจได้เท่าประโยคนี้ในวันนี้
“พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนกัน” ฟู่เซินเหนียนพูด
“ดี”
เซิ่งเนี่ยนซีเอนตัวลงนอน นิ้วมือของทั้งสองสอดประสานกัน
คืนนั้นเซิ่งเนี่ยนซีหลับสนิท แต่ฟู่เซินเหนียนยังคงไม่หลับ