เซิ่งเนี่ยนซีไปกรมอนามัยตอนกลางวันเพื่อปิดงานโครงการ
เสร็จงานก็กลับโรงพยาบาล
เธออุ้มท้องหกเดือน เดินทางระหว่างห้องผู้ป่วยกับที่ทำงานทุกวัน
พยาบาลสองสามคนที่เคาน์เตอร์นัดกันพูดกันว่า คุณแม่ท้องคนนี้ดูเหนื่อยกว่าคนไข้เสียอีก แต่ไม่เคยเห็นเธอบ่นสักครั้ง
ตอนที่เซิ่งเนี่ยนซีมานั่งข้างเตียงคนไข้ ฟู่เซินเหนียนบางครั้งก็หันมามองเธอ สายตาหยุดอยู่ที่ท้องที่นูนขึ้นของเธอครู่หนึ่ง แล้วก็เบนไปทางอื่น
หมิงเหอและฟู่จิ้งเหรินมา
หมิงเหอยากยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยมองอยู่นาน แล้วก็เดินไปสุดทางเดิน หันหลังให้ทุกคนยืนอยู่ครู่หนึ่ง
ฟู่จิ้งเหรินไม่เข้าไปข้างใน เขายืนอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มือจับขอบหน้าต่างไว้ และนิ้วกำลังสั่น
ผู้ใหญ่ทั้งสองคน ต่างก็ทนดูภาพแบบนี้ไม่ได้
เสิ่นทิงหลานพาหย่วนหย่วนมาดูฟู่เซินเหนียน
ฟู่เซินเหนียนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
หย่วนหย่วนดึงชายเสื้อเสิ่นทิงหลาน
"คุณแม่ครับ คุณลุงรูปหล่อคนนั้นนอนทำไมคะ?"
เสิ่นทิงหลานก้มตัวลง น้ำเสียงเบามาก
"คุณลุงเขาเหนื่อย พักผ่อนให้พอแล้วก็จะลุกขึ้นมา"
เสิ่นอวี้ซิวมาหลายครั้ง บางครั้งมากับเสิ่นทิงหลาน บางครั้งมากันคนเดียว
ตอนที่มากันคนเดียว เขาจะยืนดูเงียบๆ ไม่เข้าไปรบกวน
เสิ่นอวี้ซิวเห็นบ่อยครั้ง เซิ่งเนี่ยนซีมานั่งข้างเตียงคนไข้ มือข้างหนึ่งวางบนท้องที่นูนขึ้น อีกมือวางเบาๆ บนหลังมือของฟู่เซินเหนียน
ภาพแบบนี้เห็นในตา ก็เจ็บแปลบๆ ในใจ
แต่เขาไม่เคยบอกใคร
เพียงแค่เพิ่มพยาบาลและคนดูแลผู้ป่วยอีกสองสามคน กำชับให้พวกเขาดูแลเซิ่งเนี่ยนซีให้ดี