เซิ่งเนี่ยนซีหยิบขึ้นมาดู
ก็ยังเป็นเบอร์บ้านเครื่องเดิม
เธอเซฟชื่อไว้แล้ว
ชื่อว่า ที่ทำงานฟู่เซินเหนียน
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยักหน้าให้ทุกคนเป็นเชิงแล้วเดินไปที่ระเบียงเพื่อรับสาย
เสียงปลายสายนิ่งมาก แต่พอเซิ่งเนี่ยนซีได้ยินประโยคแรก แผ่นหลังของเธอก็เย็นวาบ
"คุณเซิ่ง ภารกิจของกัปตันฟู่เซินเหนียนเกิดเหตุฉุกเฉิน ตอนนี้เรากำลังระดมกำลังช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ข้อมูลเพิ่มเติมเราจะแจ้งให้คุณทราบเป็นอย่างแรกทันทีที่มีความคืบหน้า"
สีหน้าของเซิ่งเนี่ยนซีซีดขาวในชั่วพริบตา
เธอกำโทรศัพท์แน่น ได้ยินเสียงตัวเองสั่นเครือ
"เขายังไงแล้ว? เหตุฉุกเฉินอะไร?"
"ตอนนี้กำลังอยู่ระหว่างการยืนยัน คุณเซิ่งคะ ขอให้คุณใจเย็นไว้ก่อน หากสะดวก รบกวนมาที่สำนักงานใหญ่สายการบินแห่งชาติได้ไหม เราจะได้คุยกันแบบเห็นหน้า"
"ฉันไปเดี๋ยวนี้"
เซิ่งเนี่ยนซีวางสายแล้วรีบเดินออกไปทันที
ก้าวเท้าเร็วมาก เข่าชนมุมโต๊ะกาแฟก็ไม่หยุด ไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ
เสียงหัวเราะพูดคุยกันอย่างครึกครื้นในห้องนั่งเล่นเงียบลงในวินาทีที่เธอเปิดประตูระเบียงออก สายตาทุกคู่ตกอยู่ที่ตัวเธอ
หลินเจี๋ยเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ พยุงตัวขึ้นจากโซฟา:
"ซีซี จะไปไหน?"
เซิ่งเนี่ยนซีไม่ได้ยินแล้ว ตาเธอแข็งค้าง เดินตรงไปที่โถงทางเข้า
โจวจือตอบสนองเร็วที่สุด รีบลุกขึ้น คว้าเสื้อโค้ทและกระเป๋าของเซิ่งเนี่ยนซีบนโซฟาวิ่งตามไป
เซิ่งเนี่ยนเฉิงก็วิ่งปรี่ออกไปด้วย สวี่จือเหิงคอยประคองหลินเจี๋ยตามหลังไป