หน้าจอตัดเข้าภาพหนึ่งขึ้นมาทันใด
เลนส์ถูกซูมเข้าไปใกล้ ท่ามกลางขอบทะเลสีเทาขาว จุดสะท้อนแสงเล็ก ๆ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นในมุมมอง
คนที่แผงควบคุมฝั่งหนึ่งร้องขึ้นมาว่า
"พบเป้าหมายต้องสงสัย!"
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่จอหลัก
จุดสะท้อนแสงนั้นถูกขยายและปรับความคมชัดขึ้นเรื่อย ๆ ค่อย ๆ เผยให้เห็นโครงร่างหนึ่ง
เป็นมุมปีกเครื่องบิน สีเดียวกันกับลวดลายเครื่องของเครื่องบินที่ฟู่เซินเหนียนปฏิบัติภารกิจ
ต่อมาภาพก็เดินหน้าต่อไป เลนส์ค่อย ๆ ถอยกว้างออก
โครงร่างโดยรวมของเครื่องบินปรากฏในมุมมอง จอดเอียงอยู่ริมสันดอนตื้นลำหนึ่ง ลำตัวเครื่องสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยแตกหักชัดเจน
ภายในศูนย์ควบคุมเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็มีคนพูดเสียงเบา ๆ ขึ้นว่า
"เจอเขาแล้ว"
เซิ่งเนี่ยนซีกำมือที่ประสานกันแน่น เล็บฝังลงไปในฝ่ามือโดยไม่ยอมคลาย
เธอมองโครงร่างเครื่องบินที่เอียงอยู่ในหน้าจอ ระหว่างน้ำทะเลกับพื้นทราย ราวกับนกตัวหนึ่งที่ร่อนลงพื้น
ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย หลังและเอวยังคงตั้งตรง มือที่ประสานกันค่อย ๆ คลายออก
มีคนเดินเร็ว ๆ ไปข้างประธานเหมิง แล้วรายงานเสียงเบา ๆ สองสามประโยค
ประธานเหมิงพยักหน้า หันไปทางเซิ่งเนี่ยนซี
"หน่วยกู้ภัยกำลังเข้าใกล้ คาดว่าจะถึงที่เกิดเหตุภายใน 20 นาที จากภาพที่เห็นตอนนี้ โครงสร้างลำตัวเครื่องสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยแตกหักหรือไฟไหม้ชัดเจน การช่วยเหลือต้องใช้เวลา คุณเซิ่ง อยากไปพักก่อนไหมครับ เราจะ..."
"ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่ตรงนี้" สายตาของเซิ่งเนี่ยนซีไม่ละไปจากจอใหญ่เลย