เซิ่งเนี่ยนซีเหนื่อยมากในช่วงสองสามวันมานี้
รีบขึ้นเตียงเตรียมตัวเข้านอนแต่หัวค่ำ
ทว่าโทรศัพท์กลับสั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เธอเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความจากลู่ยวี่ไป๋
[พี่เนี่ยนซี ขอโทษครับ จริง ๆ แล้วผมอยากบอกคุณมาตลอดว่าผมชอบคุณมาก หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมอีกครั้ง ถ้าคุณเข้าใจผมมากขึ้น คุณจะรู้ว่าผมไม่ได้เป็นคนเลว]
ตอนนี้ในใจของเซิ่งเนี่ยนซีมีเพียงความรำคาญ
เธอตอบกลับไปตามอารมณ์บนหน้าจอว่า:
[ฉันไม่ชอบคุณ หลังจากนี้ก็อย่าติดต่อฉันอีกเลย]
ลู่ยวี่ไป๋มองดูข้อความนี้พลางยิ้มขมขื่น
ตรงไปตรงมาและแข็งกร้าวเกินไป
ก็เหมือนกับตัวตนของเซิ่งเนี่ยนซีนั่นแหละ
แต่ก็เพราะเธอเย็นชา แข็งกร้าว และมีเหตุผลนี่เอง ถึงได้ดึงดูดคน
ช่างแตกต่างอย่างยิ่งกับภายนอกที่อ่อนโยนของเธอ
ลู่ยวี่ไป๋นึกถึงตอนที่อยู่ในสวน เซิ่งเนี่ยนซีคล้องแขนเขา ประสานนิ้วมือแนบสนิท พิงไหล่เขา น้ำเสียงนุ่มนวล
นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือหน้าจอ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ส่งข้อความนั้นออกไป
[วันนั้นคุณจับมือผม คล้องแขนผม ผมนึกว่าคุณชอบผมเสียอีก ที่แท้ผมก็คิดมากไปเอง]
ผ่านไปเนิ่นนาน เซิ่งเนี่ยนซีก็ไม่ตอบกลับ
เขารวบรวมความกล้าส่งต่อไปอีกว่า:
[ถึงคุณจะไม่ชอบผม แต่ผมรู้แล้วว่าคุณชอบใคร ฟู่เซินเหนียนคนนั้น คุณยังรักเขาอยู่ใช่ไหม?]
ครั้งนี้ หลังจากส่งข้อความออกไป หน้าจอก็เด้งจุดสีแดงสะดุดตาขึ้นมา
คุณไม่ใช่เพื่อนของอีกฝ่ายอีกแล้ว
-
ตอนที่เฉินเซวียนเห็นวิดีโอนั้น เธอกำลังกล่อมหย่วนหย่วนให้หลับ
หน้าจอมือถือสว่างขึ้น เป็นลิงก์ที่เพื่อนสนิทส่งมา พร้อมกับข้อความประโยคหนึ่ง