ฟู่เซินเหนียนวิ่งไปที่ลิฟต์ ประตูลิฟต์เพิ่งปิดลงพอดี
เขากดปุ่มลิฟต์อย่างรุนแรงหลายครั้ง ไฟติดแล้ว แต่ประตูก็ไม่เปิด
เขารอไม่ไหว หันไปผลักประตูบันได ก้าวสามขาไปสองขั้น รีบวิ่งลงไปข้างล่าง
รองเท้าหนังกระทบกับขั้นบันได ดัง กึก ๆ ๆ ราวกับเสียงตีกลอง
ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว คือ ตามเธอให้ทัน อธิบายให้เธอฟัง บอกเธอว่าไม่ใช่อย่างที่คิด
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ ไม่อาจทนรับความเข้าใจผิดอะไรได้อีกแล้ว
โถงชั้นหนึ่ง
ฟู่เซินเหนียนวิ่งออกมา มองซ้ายมองขวา
ไม่มีเงาของเซิ่งเนี่ยนซี
เขาตะโกนเรียกชื่อเธอ แต่เสียงกลับกลืนหายไปกับความวุ่นวายในโถง
เขาวิ่งออกไปที่ประตูใหญ่ของห้องฉุกเฉิน ยืนอยู่บนบันไดหน้าตึก
ในลานบ้าน แดดดีมาก สายลมเดือนเมษายนพัดมาพร้อมกลิ่นหอมของดอกไลแลค
ริมหินประดับแปลงดอกไม้ มีคนสูบบุหรี่ มีคนโทรศัพท์ มีคนรอใครอยู่
ไม่มีเธอ
ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ตรงนั้น มือยังกำยางรัดผมเส้นนั้นไว้ เครื่องประดับรูปหัวใจโลหะกดลงบนฝ่ามือ เจ็บ แต่เขาไม่ยอมปล่อย
เขาตามเธอไม่ทัน
รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา มือนี่แหละกำลังสั่น
หาแชตของเซิ่งเนี่ยนซี กดส่งข้อความเสียง:
“เซิ่งเนี่ยนซี คุณยังอยู่ที่โรงพยาบาลไหม? ผมอยากคุยกับคุณ ผมขอร้อง ให้คุยกับผมสักครั้ง ได้ไหม?”
โทรศัพท์สั่นเตือน
เขาดีใจแทบบ้า คิดว่าเป็นเซิ่งเนี่ยนซี
กลับไม่ใช่
เป็นข้อความจากพี่ชาย ฟู่เซินเช่อ
“ฉันถึงโรงพยาบาลแล้ว”
ฟู่เซินเหนียนเก็บโทรศัพท์ หันหลังเดินกลับ
ประตูลิฟต์เปิดออก ฟู่เซินเช่อเดินออกมาจากข้างใน