ฟู่จิ้งเหรินเดินเข้ามา
สวมสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ผมหวีเรียบกริบ ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ด้านหลังมีผู้ช่วยคนหนึ่งถือกระเป๋าเอกสารเดินตามมา
เหล่าพยาบาลในทางเดินเห็นเขาเข้า ก็เผลอยืดตัวตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“คุณพ่อ” ฟู่เซินเหนียนเดินเข้าไปรับ
ฟู่จิ้งเหรินกดหน้าตาย
“แม่เธอเป็นยังไงบ้าง?”
“อาการทรงตัวแล้ว ตื่นแล้วครับ”
ฟู่จิ้งเหรินไม่ถามต่อแม้แต่คำเดียว หันหลังเดินมุ่งหน้าไปห้องพักผู้ป่วย
ฟู่เซินเหนียนเดินตามไป
วินาทีที่ฟู่จิ้งเหรินผลักประตูห้องพักผู้ป่วย ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
โจวหย่าหลันพิงอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือกระจกเงาบานเล็ก อีกมือกำลังเติมลิปสติก
ใบหน้ายังคงซีดเซียว ดวงตาลึกโบ๋ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ลิปสติกกลับทาได้อย่างพิถีพิถันไม่ขาดตกบกพร่อง
บนโต๊ะหัวเตียงวางแป้งพัฟ ดินสอเขียนคิ้ว บลัชออน เรียงรายราวกับโต๊ะเครื่องแป้งเคลื่อนที่
ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ที่หน้าประตู มองภาพนั้นแล้วไม่ได้พูดอะไร
เขาชินเสียแล้ว
แม่ของเขา ต่อให้ป่วย ต่อให้ทรุดแค่ไหน แต่จะปล่อยให้ตัวเองเสียความเป็นระเบียบไม่ได้เด็ดขาด
ความเป็นระเบียบเรียบร้อยคือเกราะสุดท้ายของเธอ
ฟู่จิ้งเหรินเดินเข้าไป นั่งลงข้างเตียง
เขามองเครื่องสำอางบนใบหน้าของโจวหย่าหลัน นิ่งเงียบไปสองวินาที
“เพิ่งช่วยชีวิตกลับมาได้แท้ๆ จะมาวุ่นวายอะไรอีก?”
โจวหย่าหลันเก็บกระจกกับลิปสติกลง พิงหมอน
“ฉันไม่เป็นไร เสียแรงให้คุณวิ่งมาอีกครั้ง”
“เกิดอะไรขึ้น?” ฟู่จิ้งเหรินถาม “อยู่ดีๆ ทำไมถึงเป็นลมไปได้?”