"คุณไม่ต้องยุ่ง ไปจัดการก็พอ" เธอหยุดเล็กน้อย สายตาคมกริบ "แต่จำไว้ ฉันทำทั้งหมดเพื่อเธอ ใครแย่งของของเธอไป ฉันจะทำให้มันต้องชดใช้"
น้ำตาของเฉินเซวียนยังเปื้อนอยู่บนใบหน้า แต่แววตาเธอเปลี่ยนไป
ไม่ใช่ความหวาดกลัวอีกต่อไป ทว่าคือความอาฆาตแค้นและความสะใจของคนที่ของถูกแย่งไป แล้วในที่สุดก็มีคนออกโรงปกป้องให้
"ป้า ขอบคุณท่านมาก ชาตินี้หนูจะเชื่อฟังท่านตลอดไป จะไม่กล้าปิดบังอะไรท่านอีก"
ช่วงบ่าย ผู้อำนวยการจ้าวเดินเข้าไปในห้องพักพิเศษของโจวหย่าหลัน
เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
คุณนายฟู่ นายหญิงของตระกูลฟู่แห่งจิงเป่ย ใครเล่าจะไม่อยากประจบประหงม?
"คุณนายฟู่ ท่านเรียกผมหรือ" น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความประจบประแจงอย่างตั้งใจและระมัดระวัง
โจวหย่าหลันพิงอยู่บนเตียง สายตามองเขาครู่หนึ่ง
"ผู้อำนวยการจ้าว นั่งสิ"
ผู้อำนวยการจ้าวนั่งลงบนเก้าอี้ หลังตรงแข็งทื่อ ดั่งทหารที่รอรับคำสั่งจากนายพล
-
สามวันต่อมา ห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาล
งานประชุมยกย่องเชิดชูเกียรติ
บนเวทีมีแถบผ้าสีแดงติดอยู่ "งานประชุมยกย่องเชิดชูกรณีผู้ป่วยพิเศษ——คุณหมอเซิ่งเนี่ยนซี"
ใต้เวทีเต็มไปด้วยผู้คน แผนกฉุกเฉิน ศัลยกรรม อายุรศาสตร์ แผนกพยาบาล คนมากมายแน่นขนัด
เซิ่งเนี่ยนซี่นั่งอยู่แถวหน้า สวมเสื้อกาวน์สีขาว หน้าอกติดบัตรพนักงาน ใบหน้าเรียบนิ่ง
หัวหน้าแผนกศัลยกรรมเดินขึ้นเวที
เขากระแอมเล็กน้อย สายตามองไปที่เซิ่งเนี่ยนซีที่นั่งอยู่ใต้เวที
"ก่อนหน้านี้คุณหมอเซิ่งรับตัวผู้ป่วยรายหนึ่ง เจียงเสี่ยวเหอ เป็นเนื้องอกชนิดอินเตอร์สติเชียลบริเวณลิ้นหัวใจส่วนปลาย ตอนนั้นฉันไม่เห็นด้วยกับการผ่าตัด เพราะคิดว่าก้อนเนื้อเล็กเกินไป ไม่มีข้อบ่งชี้ในการผ่าตัด แต่คุณหมอเซิ่งยืนกราน บอกว่าหากไม่ผ่า รอให้มันแตกก็สายเกินไป"