เป็นเสียงของหนังที่ถูกกำแน่น
นิ้วของฟู่เซินเหนียนเรียวยาว เห็นข้อนิ้วชัดเจน เวลาประสานมือกัน นิ้วโป้งซ้อนทับกัน เหมือนกำลังออกแรง แต่ก็เหมือนกำลังข่มใจไว้
หย่วนหย่วนนั่งอยู่ตรงกลาง มองดูอย่างตั้งใจ เป็นครั้งคราวก็ถามเฉินเซวียนเบา ๆ
“คุณแม่ ทำไมเจ้าชายน้อยถึงจากดอกกุหลาบไปครับ”
“เพราะเขาโง่เกินไป” เสียงของเฉินเซวียนเบามาก แต่ในระยะนี้ เซิ่งเนี่ยนซีได้ยินชัดเจน “เขาไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ”
นิ้วของเซิ่งเนี่ยนซีสั่นไหวเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ
เธอนึกถึงเมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่เธอกับฟู่เซินเหนียนดูละครเรื่องนี้ด้วยกัน เขาบอกว่า “ผมจะไม่ทิ้งคุณไป”
จากนั้นเขาก็จากไป
บนเวที เจ้าชายน้อยได้พบกับนักบิน
นักบินถามว่า:
“ทำไมเจ้าถึงจากดอกกุหลาบของเจ้ามา”
เจ้าชายน้อยตอบว่า:
“ข้ายังเด็กเกินไป ไม่รู้ว่าจะรักเธออย่างไร”
ประโยคนี้เหมือนก้อนหินก้อนหนึ่งถูกโยนลงไปในน้ำ
เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกว่าอากาศทางซ้ายหนักขึ้น
เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจกวาดสายตาหางตาไปมอง
พอดีเห็น ฟู่เซินเหนียนหลับตาลงชั่วขณะ
ริมฝีปากเขาขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
หัวใจเธอเต้นรัวราวกับเสียงกลอง รีบดึงสายตากลับมา
เฉินเซวียนนั่งอยู่ตรงกลาง มองเห็นสีหน้าของฟู่เซินเหนียน
เธอเผลอกำมือของหย่วนหย่วนแน่นโดยไม่รู้ตัว
หย่วนหย่วนพูดเบา ๆ:
“คุณแม่ครับ คุณทำให้ผมเจ็บ”
เฉินเซวียนปล่อยมือ
เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง
หันไปมองเซิ่งเนี่ยนซีแวบหนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ตรงนั้น มองไปที่เวที สีหน้าสงบนิ่งเหมือนกำลังดูเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง