เสียงของเฉินเซวียนดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง แผ่วเบา แต่แฝงความน้อยใจ
เธอเบียดฝูงชนเดินไปถึงข้างฟู่เซินเหนียน เกี่ยวแขนเขาไว้
มองทิชชู่เปียกในมือเขาแวบหนึ่ง แล้วมองรอยน้ำบนกระโปรงของเซิ่งเนี่ยนซีอีกแวบ ขอบตาแดงก่ำ แต่น้ำตาไม่ไหล
“คุณสามี เมื่อกี้ดิฉันเรียกคุณตั้งนาน คุณก็ไม่หันมามองเลย คุณนี่ก็ใช่ย่อย คุณหมอเซิ่งเสื้อเปียก แค่บอกดิฉันสักคำ ดิฉันจะเช็ดให้เธอเอง คุณเป็นผู้ชายตัวโต ทำไปก็ดูกระไรอยู่”
เธอหันไปยิ้มให้เซิ่งเนี่ยนซี
รอยยิ้มนั้นยังคงดูดีพร้อมเช่นเคย
“คุณหมอเซิ่ง ต้องขอโทษด้วยนะคะ หย่วนหย่วนลูกเรานี่ซนเกินไปแล้ว เดี๋ยวดิฉันกับพ่อเขาจะอบรมเขากันอีกรอบ”
เซิ่งเนี่ยนซียกเท้าจะเดินจากไป
แต่เฉินเซวียนกลับก้าวมาขวางทางไว้ ด้วยน้ำเสียงเวทนาที่ช่างดูสูงส่งกว่า
“คุณหมอเซิ่ง ครั้งหน้าจะมาดูละคร ลองหาเพื่อนมาด้วยดีกว่านะคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นจะได้มีคนดูแล หาว่าใครไม่ได้ ดูคนที่มาดูละครนี่ก็ได้ แต่ละคู่ต่างจูงมือกันมา ไม่ก็เป็นครอบครัวสามคนเช่นเรา”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มยิ่งลึกกว่าเก่า
“คุณจะคอยพึ่งพาสามีคนอื่นไม่ได้หรอกนะคะ จริงไหมล่ะ”
“เฉินเซวียน” ฟู่เซินเหนียนขัดจังหวะขึ้น เสียงเบาแต่หนักแน่น
เฉินเซวียนแสดงสีหน้าขอโทษทันที แต่การขอโทษนั้นมีเพียงบนสีหน้า ในดวงตาหาได้มีแม้แต่นิด
“คุณหมอเซิ่ง ขออภัยด้วยนะคะ อย่ามาถือสาดิฉันที่พูดอย่างนี้เลย ดิฉันเองก็หวังดีต่อคุณด้วยใจจริง ผู้หญิงมาถึงวัยคุณแล้ว ถ้าไม่รีบคว้าไว้ โตไปก็จะลำบากเอา คุณจะอยู่คนเดียวไปทั้งชีวิตไม่ได้หรอกนะ น่าสงสารแค่ไหน”
ฟู่เซินเหนียนบีบแขนเฉินเซวียนอย่างแรง
“คุณ พูดให้น้อยลงหน่อย” ทุกคำเหมือนถูกเค้นออกมาจากซอกฟัน
แต่เฉินเซวียนเหมือนไม่รู้สึกเจ็บ ยังยืนกรานจะพูดให้จบ และยังยิ้มอยู่