ที่นั่งที่ลู่ยวี่ไป๋ให้เธอนั้นดีมาก
แถวหน้า ตรงกลาง
เธอถือตั๋วเดินเข้าไป หาที่นั่งแล้วนั่งลง
โรงละครกว้างใหญ่ บนเพดานมีโคมระย้าคริสตัลยักษ์ ม่านบนเวทียังไม่เปิด เห็นเพียงลำแสงสปอตไลท์สีน้ำเงินส่องลงกลางเวที
เธอเปิดโปรแกรมละคร หาชื่อนักแสดง
นักบิน—ลู่ยวี่ไป๋
เธอมองรูปนั้นแวบหนึ่ง
เด็กมาก สะอาดสะอ้าน ความใสซื่อระหว่างคิ้วกับตาเป็นสิ่งที่หาได้ยาก
"ว้าว นักแสดงคนนั้นหล่อจังเลย!"
ด้านหลังมีเสียงกระซิบกระซาบของเด็กสาวกลุ่มหนึ่งดังขึ้น
"คนนั้นคือนักบินหรือเปล่า? ในโปรแกรมมีรูปนะ!"
"จริงด้วย! ฉันจะไปขอลายเซ็น!"
เซิ่งเนี่ยนซีไม่ได้หันกลับไป
แต่หางตาของเธอจับเงาร่างหนึ่ง ซึ่งเดินออกมาจากข้างม่านหลังเวที
ลู่ยวี่ไป๋สวมแจ็กเก็ตนักบิน รูดซิปไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นปกเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ข้างใน
ผมของเขาเป็นสีดำธรรมชาติ ไม่ได้ย้อมหรือดัด ผมหน้าม้าปรกลงมาตรงหน้าผาก ถูกแสงไฟจากเวทีส่องเป็นประกายนุ่มนวล
เขามองไปทางที่นั่งผู้ชม เห็นเธอแล้ว ก็รีบเดินเร็วๆ เข้ามา
"คุณหมอเซิ่ง!" เขาก้มตัวลง หมอบอยู่ตรงขอบเวที มองเธอพร้อมยิ้ม "คุณมาแล้ว!"
เซิ่งเนี่ยนซีเงยหน้ามองเขา
มุมนี้ แสงไฟเวทีส่องมาจากด้านหลังเขา ทำให้รอบตัวเขาเป็นขอบสีทอง
แจ็กเก็ตนักบิน เสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาสุกใส
หัวใจของเธอบีบรัดขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เพราะเขา
แต่เพราะภาพนี้ มันเหมือนเกินไป
10 ปีก่อน งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาใหม่ปี 1