โจวจือหันข้างไปมองเขา:
"นายร้องเป็นไหม?"
"ท่อนฮุกร้องได้นิดหน่อย"
เซิ่งเนี่ยนเฉิงฮัมตามทำนองไปสองท่อน
โจวจือหัวเราะเบา ๆ แล้วฮัมตามเขาไปด้วย
ระยะห่างระหว่างสองคน เพราะเพลงนี้ กลับยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น...
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลจี้เหริน
เซิ่งเนี่ยนซีพูดคุยกับฟู่เซินเหนียนเหมือนอย่างที่ทำทุกวัน
ช่วงนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นเธอที่พูด ส่วนฟู่เซินเหนียนเป็นฝ่ายฟัง
"ฟู่เซินเหนียน โปรเจกต์ของฉันใกล้เสร็จแล้ว อาจารย์เจียงบอกว่าช่วงปลายปีประเมินผลงานจะเสนอชื่อฉันขึ้นไป เธอคุยกับฉันเป็นการส่วนตัว บอกว่าฉันอาจจะเป็นคนที่เลื่อนตำแหน่งเร็วที่สุดในระบบทั้งหมด"
เซิ่งเนี่ยนซีพูดไปพลางปอกแอปเปิลไปพลาง เปลือกที่ปอกออกมายาวเป็นเส้นเดียวไม่ขาด
"อาจารย์เจียงยังบอกอีกว่าโปรเจกต์ศูนย์ช่วยเหลือทางการแพทย์ชุมชนของฉัน ถ้าขยายไปได้ทั่วเมือง ปีหน้าฉันก็จะได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนกแล้ว"
เธอหั่นแอปเปิลเป็นชิ้นเล็ก ๆ ใส่ชาม แล้วเงยหน้ามองฟู่เซินเหนียน "ฟังไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไร ฉันก็แค่เล่าให้ฟังเฉย ๆ"
เซิ่งเนี่ยนซีพบว่าฟู่เซินเหนียนลืมตาขึ้นมาแล้ว
ลูกตาของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ แววตาชัดเจนขึ้นกว่าเดิม
เธอลุกขึ้นยืน:
"อยากดื่มน้ำ หรืออยากกินอะไรไหม? กินกล้วยไหม?" เธอยื่นมือไปหยิบตะกร้าผลไม้บนหัวเตียง มือยังไม่ทันแตะ ก็จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง เสียงแหบเล็กน้อย แต่ทุกคำพูดชัดเจนมาก
"เซิ่งเนี่ยนซี"
การเคลื่อนไหวของเซิ่งเนี่ยนซีหยุดชะงัก