ฟู่เซินเหนียนพุ่งเข้าไปในห้องคลอด โดยไม่มองเด็กน้อยแม้แต่น้อย ตรงดิ่งไปหาเซิ่งเนี่ยนซี
เพราะก้าวเท้าเร็วเกินไป เขาถึงกับสะดุดอะไรบางอย่าง เกือบล้ม
เซิ่งเนี่ยนซีเอนกายอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ปลายผมด้านหน้าชุ่มเหงื่อติดอยู่บนผิว
เธอเห็นฟู่เซินเหนียนเดินโซซัดโซเซเข้ามา ก็เผยอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
“เดินช้าๆ หน่อยสิ”
ฟู่เซินเหนียนเดินมาที่ข้างเตียงแล้วนั่งยองๆ ลง จับมือเธอไว้ แล้วประคองฝ่ามือของเธอแนบกับแก้มของตัวเอง นิ่งไปสองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยปาก เสียงแหบเล็กน้อย
“เจ็บไหม?”
เซิ่งเนี่ยนซีเม้มปากทำหน้าน้อยใจ
“เจ็บมากเลย”
ฟู่เซินเหนียนกุมมือเธอไว้ด้วยความเจ็บปวดใจ ยกขึ้นมาจูบที่ริมฝีปาก
“ต่อไปไม่คลอดอีกแล้ว”
เซิ่งเนี่ยนซีขำไม่ออก
“นายไม่ดูเขาสักหน่อยเลย”
พยาบาลสาวอุ้มเด็กน้อย ยืนอยู่ข้างหลังฟู่เซินเหนียนมานานแล้ว
“ยินดีด้วยนะคะ เป็นเด็กผู้ชายรูปหล่อเลยค่ะ”
ฟู่เซินเหนียนถึงได้ลุกขึ้นยืน หันกลับไป รับผ้าห่อตัวน้อยๆ นั้นมา
ท่าอุ้มเด็กของเขามาตรฐานมาก มือหนึ่งประคองศีรษะและคอ อีกมือหนึ่งประคองเอวและหลัง อุ้มเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมแขนอย่างมั่นคง ใครเห็นก็คงคิดว่าเขาเคยอุ้มเด็กบ่อยๆ มาก่อน
ฟู่เซินเหนียนก้มมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน
ทารกน้อยเบามาก ราวกับไร้น้ำหนัก แต่สัมผัสนุ่มนวลนั้นแผ่จากแขนไปจนถึงอก ทำให้เขาแทบไม่กล้าออกแรง
ความรู้สึกนี้ช่างไม่เป็นจริงเอาเสียเลย
เขาต้องเตือนตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเขาเป็นพ่อแล้ว นี่คือลูกของเขา ถึงจะเริ่มรู้สึกจริงขึ้นมาบ้าง
ฟู่เซินเหนียนจึงขยับตัวไปด้านข้าง ค่อยๆ อุ้มเด็กไปไว้ตรงหน้าเซิ่งเนี่ยนซี
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ลดผ้าห่อตัวลงเล็กน้อย ให้เซิ่งเนี่ยนซีมองเห็นหน้าของเด็กได้พอดี