เซิ่งเนี่ยนซีใจเต้นแรง
เธอยกแก้วขึ้นทันที แล้วพูดกับเผยจั๋วว่า:
“เผยจั๋ว ดีใจที่ได้รู้จักนะ เราเป็นเพื่อนที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันลืมคุณ”
เธอแค่อยากกลบคำพูดของสวี่จือเหิง ประโยคที่พูดออกมาก็เลยวกวนไปหมด แถมยังติดขัดอีก
พอเธอพูดจบ ทั้งโต๊ะก็เงียบกริบ
สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ
เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกเก้อเขินกว่าเดิม
หลินเจี๋ยเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ รีบยื่นแก้วของตัวเองมาให้
“เพื่อนรัก ในแก้วเธอไม่มีเหล้านี่ ใช้แก้วฉันสิ”
เซิ่งเนี่ยนซีรับแก้วมา ภายในเป็นชา เธอยกดื่มรวดเดียวหมด
เผยจั๋วหัวเราะ
“ดีๆๆ เพื่อนกันไปตลอดชีวิต”
หัวเราะไปหัวเราะมา ในตากลับมีประกายน้ำตาคลอขึ้นมา
เขามองไปทางคนอื่นๆ
“ผมเองก็ดีใจที่ได้รู้จักพวกคุณ ฟู่เซินเหนียน กัปตันผู้ยิ่งใหญ่ ทั้งหล่อ ทั้งฉลาด เป็นคนเลือดเดือด สวี่จือเหิง คนมีการศึกษาสูง อ่อนโยนและสุขุม หลินเจี๋ย อาจารย์มหาวิทยาลัย เซิ่งเนี่ยนซี คุณหมอที่สวยและจิตใจดีงาม การที่ผมได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับพวกคุณ มันช่างวิเศษเกินจะหาได้ ผมดื่มหมดแก้วนะ”
เขาเงยหน้าดื่มรวดเดียว
หางตาของหลินเจี๋ยก็แดงก่ำเช่นกัน
เธอรินเหล้าให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วมองเผยจั๋ว
“เผยจั๋ว ที่จริงคุณคือไอดอลของฉัน ฉันตามกรี๊ดคุณมาตั้งสามปี ต่อมาแม้ภาพฝันจะแตกสลาย แต่วันนี้ฉันขอประกาศว่า คุณก็ยังเป็นไอดอลของฉัน”
เผยจั๋วหัวเราะลั่น
“แฟนคลับอย่างเธอนี่ เมื่อกี้บนรถยังด่าฉันอยู่เลย ไหนล่ะคะความปากร้ายแบบนั้นของเธอ”
หลินเจี๋ยกับเผยจั๋วพูดโต้ตอบกันไปมา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เริ่มคึกคัก