เซิ่งเนี่ยนซีหน้าแดง ร้อนผ่าว เธอเบือนหน้าหนี
“ฉันแอบดูตั้งแต่เมื่อไร?”
“ไม่มีเหรอ?” ฟู่เซินเหนียนน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาพร่ามัว คล้ายมีหมอกบางๆ เคลือบอยู่ เขาขยับเข้าใกล้เธออีกนิด
เซิ่งเนี่ยนซียกมือขึ้นกั้นเขาไว้
“ฉันเป็นหมอ ก็แค่สนใจบาดแผลของคนไข้มากหน่อยเท่านั้นเอง”
“หมอเลิกงานแล้วยังต้องดูแลคนไข้อีกเหรอ?” เขาเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นเหล้าคละเคล้ากลิ่นไม้ลอยมาแตะจมูก
เซิ่งเนี่ยนซีอธิบายอย่างจริงจัง
“บาดแผลนี้ของนาย อย่างไรก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉัน ไม่ว่าเหตุผลหรือใจก็ต้องดูแล อย่าคิดมาก”
“โกหก” ฟู่เซินเหนียนลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มมองเธอ เท้าไม่มั่นคง แต่สายตาไม่เคยละจากใบหน้าเธอ
เซิ่งเนี่ยนซีขมวดคิ้ว
“ฟู่เซินเหนียน นายเมาแล้ว ถอยไป ฉันจะกลับ”
เสียงเขาอู้อี้ แขนยังไม่ยอมคลาย
“ไม่ได้”
เขาเดินเข้ามาอีกก้าว เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลังชนเข้ากับผนัง
เขายันมือทั้งสองข้างไว้บนกำแพงข้างไหล่เธอ ไม่ได้แตะตัวเธอ แต่ปิดล้อมเธอไว้
กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นไม้คละคลุ้งจนเธอมึนงง
เธอเบือนหน้าหนี ไม่มองเขา
“ถอยไป”
“เซิ่งเนี่ยนซี วันนี้ฉันมันขี้หึงจะตาย เธอรู้ไหมตอนที่ฉันได้ยินสวี่จือเหิงพูดอย่างนั้นกับเธอ ฉันคิดอะไรอยู่? ฉันคิดว่า ทำไมทุกคนถึงชอบเธอ สวี่จือเหิงก็ชอบเธอ เผยจั๋วก็ชอบเธอ ทุกคนจะต้องมาแย่งเธอไปจากฉัน ฉันทนไม่ไหวแล้ว”
เซิ่งเนี่ยนซีผลักเขาสุดแรง
“นายพูดจาเพ้อเจ้ออะไร?”
ฟู่เซินเหนียนถูกผลักจนเซ ไหล่ขวาชนตู้รองเท้าก็ไม่ยันตัว กลับมาพิงอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำไม่มีทีท่าจางลง