ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ตรงทางเข้าดาดฟ้า
เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็คสีดำ เสื้อเชิ้ตสอดอยู่ในกางเกง ช่วงไหล่กว้าง เอวคอด ขายาว
ยืนอยู่ตรงนั้น มีออร่าเหลือเกิน
แขนเสื้อของเขาถูกพับขึ้นมาจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่แขนข้างซ้าย
แสงไฟบนดาดฟ้าตกกระทบตัวเขา ใบหน้าครึ่งหนึ่งสว่าง ครึ่งหนึ่งมืด
เซิ่งเนี่ยนซีไม่รู้ว่าเขามานานแค่ไหน ได้ยินไปมากเท่าไหร่ ในใจตื่นตระหนกอย่างหนัก
เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดระยะห่างระหว่างเธอกับพวกเขาสองคน
ฟู่เซินเหนียนเดินเข้ามา ไม่ได้มองเซิ่งเนี่ยนซี ตรงไปยังตรงหน้าสวี่จือเหิง
ชายหนุ่มสองคนเผชิญหน้ากัน ความสูงก็พอๆ กัน
“เมื่อกี้แกทำอะไรอยู่?” น้ำเสียงของฟู่เซินเหนียนไม่ดัง
สวี่จือเหิงเงยหน้ามองเขา
“นายก็เห็นไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันถามว่าแกทำอะไรอยู่” ฟู่เซินเหนียนเน้นเสียงแต่ละคำหนัก
“ฉันกำลังสารภาพรักกับเธอ” สวี่จือเหิงไม่หลบ
น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง
“ฉันชอบเธอ”
สวี่จือเหิงแสดงสีหน้าเปิดเผย
สีหน้าของฟู่เซินเหนียนไม่เปลี่ยน แต่นิ้วของเขากำแน่น
เขากระชากปกคอเสื้อของสวี่จือเหิงหนึ่งที แล้วกดเขาลงบนราวกั้นอย่างแรง
“สวี่จือเหิง แม้แต่แกก็ยังหักหลังฉัน!”
ที่นี่คือชั้นหก ราวกั้นสูงแค่เพียงเอว ร่างช่วงบนของสวี่จือเหิงยื่นออกไปแล้ว ปกคอเสื้อเชิ้ตถูกฟู่เซินเหนียนกำจนยับย่นเป็นจีบลึก
เซิ่งเนี่ยนซีร้องตกใจหนึ่งที พุ่งเข้าไปดึงแขนของฟู่เซินเหนียน
“ฟู่เซินเหนียน ปล่อยก่อน! อันตรายมาก! นี่มันชั้นหกนะ!”
ดวงตาของฟู่เซินเหนียนแดงก่ำ หันขวับมามองเซิ่งเนี่ยนซี: