บ่ายโมงครึ่ง หอพักหญิงมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้
ตอนมู่ฉางเกอได้รับข้อความจากซูมู่ เธอก็เด้งตัวลุกจากเตียงทันที
เร็วยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินเสียงนกหวีดช่วงฝึกทหารเสียอีก
เธอเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วใช้สองมือค้นข้าวของข้างในอย่างบ้าคลั่ง
เสื้อผ้าถูกหยิบออกมาโยนลงบนเตียงทีละชิ้น
พอข้าวของทั้งหมดถูกกองไว้จนเกลื่อน มู่ฉางเกอก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าตอนทำข้อสอบปลายภาควิชาแคลคูลัส
ซูปั้นเซี่ยนั่งอยู่บนเตียงชั้นล่างฝั่งตรงข้าม ในมือถือหนังสือศัพท์ภาษาอังกฤษระดับหกที่ยังไม่ได้เปิดอ่านสักหน้า
ดวงตาของเธอคอยเหลือบมองมู่ฉางเกออยู่เป็นระยะ
เธอลังเลอยู่สิบกว่าวินาที ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดแล้วก็หุบลง ก่อนจะอ้าขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายก็เอ่ยออกมาเสียงเบา
“พี่ฉางเกอ ขอฉันยืมเสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวนั้นดูหน่อยได้ไหม?”
มือที่กำลังคุ้ยเสื้อผ้าของมู่ฉางเกอชะงักไป
เธอเงยหน้ามองซูปั้นเซี่ย แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“มาช่วยกันเลือกสิ”
มู่ฉางเกอขยับก้นเข้าไปด้านในเตียง เปิดที่ให้ซูปั้นเซี่ยนั่งครึ่งที่
ทั้งสองคนเบียดกันอยู่บนเตียงเดี่ยวกว้าง 1.2 เมตร เริ่มคุ้ยเสื้อผ้าที่กองรวมกันไปมา
“ฉางเกอ จริง ๆ เธอสวยขนาดนี้ ใส่อะไรก็สวยหมดแหละ”
“แต่ถ้าจะไปแช่น้ำพุร้อน เสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูที่คอย้วยแล้วตัวนี้ ดูจะไม่เหมาะจริง ๆ นั่นแหละ”
มู่ฉางเกอรีบร้อนคุ้ยเสื้อผ้า ก่อนหยิบกางเกงขาสั้นสีดำตัวหนึ่งออกมา
“แล้วตัวนี้ล่ะ ฉันซื้อไว้ตอนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง เอาไปใส่กับเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวตัวนี้ได้ไหม?”
ซูปั้นเซี่ยเหลือบมองกางเกงขาสั้นที่ชายเริ่มรุ่ย
“ฉางเกอ รุ่นน้องซูมู่รวยขนาดนั้น เราออกไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองชุดก่อนแล้วค่อยไปดีไหม?”
พอมู่ฉางเกอได้ยินก็ถอนหายใจ
“ตอนนี้จะไปซื้อทันที่ไหนล่ะ เขารอพวกเราอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยตอนบ่ายสองแล้ว”