หานซูเหยาพูดเสียงเบา นุ่มนวล แต่ทุกคำกลับแผ่วเบาและเฉียบคม
ซูมู่มองเธอจากด้านบน
ขณะนี้เครื่องประดับที่คอของหานซูเหยาสะท้อนประกายเย็นเยียบอยู่ใต้แสงยามเช้า
ตัดกับใบหูแดงก่ำของเธอในตอนนี้อย่างชวนให้หัวใจเต้นแรง
บางครั้ง แค่คำเรียกคำเดียวก็ทำให้ผู้ชายรู้สึกเหมือนได้เติมพลังจนเต็มทันที
ซูมู่ไม่พูดมาก เขาดึงเธอกลับขึ้นเตียงตรง ๆ
ศึกฝ่ายเดียวที่เปิดฉากตั้งแต่เช้าตรู่ครั้งนี้
ยืดเยื้อจนถึงบ่ายโมงกว่า กว่าจะจบลงอย่างสมบูรณ์
สมองของหานซูเหยาถูกดึงไปมาระหว่างความพร่าเลือนกับความรู้สึกตัวอยู่หลายสิบรอบ
สุดท้ายก็ทนความเหนื่อยล้าสุดขีดไม่ไหว หลับสนิทไปในที่สุด
ส่วนซูมู่พอลุกจากเตียงก็พบว่าไม่เพียงแต่ขาจะไม่อ่อนแรง
แม้แต่เอวก็ไม่ปวดเมื่อยเลยสักนิด
การเสริมสร้างร่างกายให้มีความอึดระดับเริ่มต้นที่ระบบมอบให้เมื่อคืน
ช่างเป็นทักษะเทพที่เหนือมนุษย์อย่างเหลือเชื่อ
ตอนนี้เขารู้สึกว่าต่อให้ออกไป ก็ยังวิ่งรอบสนามอีกสิบกิโลเมตรได้สบาย ๆ