บนทางเดินซีเมนต์หน้าอาคารหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้
รถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอมสีดำสองคันจอดนิ่งอยู่กลางถนน
ตัวถังรถรุ่นยาวที่ติดป้ายทะเบียนเลขเรียงกันจอดขวางถนนซึ่งเดิมก็ไม่ได้กว้างอยู่แล้วจนมิด
ความรู้สึกหนักแน่นจากโลหะของยักษ์ใหญ่พวกนี้ทำให้อากาศรอบตัวดูอึมครึมขึ้นมา
ป้าผู้ดูแลหอถึงกับหยุดไถคลิปสั้นในมือถือที่กำลังดูอยู่
เมล็ดแตงโมที่เพิ่งแกะออกจากเปลือกในมือร่วงลงไปติดซอกระหว่างรองเท้าแตะ เธอยังไม่มีเวลาเก็บด้วยซ้ำ
นักศึกษาหญิงที่เดินเข้าออกหอพักเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ต่างหยุดฝีเท้า
กล้องหลังของโทรศัพท์หลายสิบเครื่องพากันหันไปทางสัตว์ยักษ์เหล็กทั้งสองคัน
เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระลอกในฝูงชน
“เชี่ย นี่มันโรลส์-รอยซ์หรือเปล่า?”
“รถรุ่นยาวสองคัน แถมยังติดทะเบียนเลขเรียงกันอีก มารับใครกันเนี่ย?”
ตอนที่เสียงพูดคุยรอบข้างดังจนแทบจะยกหลังคาตึกขึ้นได้
ประตูบานเลื่อนของหอพักก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน
มู่ฉางเกอที่เดินนำออกมาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเอวสูง
เธอมัดผมเป็นหางม้าต่ำอย่างลวก ๆ
เป็นทรงผมที่ซูมู่ชอบที่สุด
เมื่อเรียวขายาวคู่นั้นก้าวออกมา สายตาทุกคู่ก็ยังถูกดึงดูดไปจับจ้องอย่างแน่นหนา
ซูปั้นเซี่ยที่เดินตามหลังมาสวมเสื้อเอวลอยสีฟ้าอ่อน
เผยให้เห็นเอวคอดสวยสมบูรณ์แบบจากการฝึกโยคะ
เธอปล่อยผมยาวและก้มหน้าต่ำ ใบหูทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด
ระหว่างเดิน มือทั้งสองข้างขยำชายเสื้อแน่นไม่หยุด
จงหลิงสวมกระโปรงสั้นสีเหลืองสด สะพายกระเป๋าผ้าใบใหญ่ตุง ๆ
ตั้งแต่ลงบันไดมา ปากของเธอก็ไม่หยุดพูดเลย
ฟางจิ่นเซ่อเดินรั้งท้าย แต่งหน้าบาง ๆ ครบชุดและสวมเดรสสีขาว