หลังรับประทานอาหารเสร็จ แม่ลูกก็เก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน แล้วต่างคนต่างหยิบเงินสดคนละหนึ่งแสนสองหมื่นดอลลาร์ฮ่องกงออกจากบ้าน เพราะตอนผ่านด่าน แต่ละคนพกเงินติดตัวได้ไม่เกินจำนวนนี้
แต่ในมิติวิเศษของเหลิงจือเวยยังมีเงินสดสามหมื่นดอลลาร์สหรัฐกับเงินฮ่องกงอีกหนึ่งล้าน เธอกลัวว่าเงินจะไม่พอ จึงพกบัตรเอทีเอ็มของธนาคารฮ่องแซงติดตัวไปด้วย
แม่ลูกนั่งรถไปที่ท่าเรือก่อน แล้วขึ้นเรือเที่ยวแปดโมงไปเมืองอาโอ
พวกเธอไปถึงโรงแรมพูจิงตอนสามทุ่มสี่สิบนาที จัดการเช็กอินแล้วกลับถึงห้องก็สี่ทุ่มพอดี
เก็บกระเป๋าเข้าที่แล้ว เหลิงจือเวยก็พาแม่บุญธรรมไปยังชั้นที่พ่อบุญธรรมพักอยู่ เคาะประตูห้องพักของพวกเขาแล้วกลับพบว่าไม่มีใครอยู่
พวกเธอจึงลงไปตามหาที่โถงใหญ่ หาอยู่พักใหญ่ถึงได้รู้ว่าพ่อบุญธรรมกับพี่ชายบุญธรรมไม่ได้อยู่ที่นั่น
เหลิงจือเวยรู้ว่าพวกเขาต้องอยู่ในห้องวีไอพีแน่ แต่ลูกค้าทั่วไปจะเข้าไปไม่ได้หากไม่มีคนพาเข้า พวกเธอไม่มีคนรู้จักที่นี่คอยนำทาง ย่อมเข้าไปไม่ได้อยู่แล้ว
เหลิงจือเวยคิดว่าเฝ้ารออยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวก็ต้องเจอพวกเขา ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เธอจึงพาแม่บุญธรรมไปแลกชิปหนึ่งแสนก่อน
“มามี้ พี่ใหญ่เอาเงินสดกับโฉนดตึกแถวเก่าให้คนนั้นไปแล้ว คงถูกพวกเขาหลอกให้เข้าไปในห้องวีไอพีด้วยเหมือนกัน เราเล่นอยู่ข้างนอกไปก่อน รอพวกเขาออกมากันนะ”
จูหลินรู้สึกกังวลอยู่บ้าง “เวยเวย พ่อเธอเสียเงินไปตั้งมากแล้ว เราไม่จำเป็นต้องทำตามเขาหรอก”