จิ้นอวิ๋นเจิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พ่อ ถ้าเงินไม่พอ ผมช่วยออกให้สักสองสามพันได้นะครับ”
จิ้นอวิ๋นอี้เห็นพี่ชายเสนอตัวช่วยออกเงิน จึงพูดตามว่า “พ่อ ผมก็มีเงินเก็บอยู่บ้างครับ”
จิ้นถิงจวิ้นโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ปู่ของพวกเจ้าให้มาตั้งสองหมื่น เงินพอใช้แล้ว ถ้าไม่พอจริง ๆ ค่อยขอพวกเจ้าก็ได้”
จิ้นอวิ๋นเจิงมองพ่อ “พ่อครับ ซื้อบ้านมาแล้วก็ต้องตกแต่งด้วยไม่ใช่หรือครับ เรื่องพวกนี้ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น”
จิ้นถิงจวิ้นพูดว่า “พ่อไปดูบ้านหลังนั้นมาแล้ว ยังอยู่ในสภาพดีมาก พวกเราแค่เก็บกวาดง่าย ๆ ก็พอ ส่วนตรงไหนที่ต้องซ่อมแซม พวกเราซื้อวัสดุมาซ่อมกันเองได้”
พูดจบ เขาก็มองเหลิงจือเวย “เวยเวย ลูกว่างเมื่อไหร่ พ่อจะพาไปดูบ้านหลังนั้นด้วยกัน”
เหลิงจือเวยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง “พ่อคะ ทางคุณพ่อบุญธรรมเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ พรุ่งนี้หนูต้องกลับเมืองกังไปจัดการเรื่องของท่านให้เรียบร้อยก่อน แล้วเดือนกรกฎาคมค่อยกลับมาอีกครั้งค่ะ”
จิ้นอวิ๋นเจิงกับจิ้นอวิ๋นอี้หันมามองเหลิงจือเวยพร้อมกัน จิ้นอวิ๋นเจิงถามว่า “น้องสาวจะกลับเมืองกังเหรอ คุณพ่อบุญธรรมเกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงต้องรีบขนาดนั้น เพิ่งกลับมาเองแท้ ๆ”
เหลิงจือเวยลังเลอยู่นาน ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร สุดท้ายจึงพูดตามตรงว่า “พี่ใหญ่ คุณพ่อบุญธรรมเกิดเรื่องขึ้นที่เมืองอาโอค่ะ วันนี้พี่ชายบุญธรรมไปตามหาท่านแล้ว พรุ่งนี้หนูจะกลับเมืองกัง แล้วค่อยไปเมืองอาโอกับคุณแม่บุญธรรมค่ะ”
จิ้นอวิ๋นอี้ถามว่า “คุณพ่อบุญธรรมของน้องไปเมืองอาโอ ไปเล่นพนันหรือเปล่า”