หลังจากจูหลินรอจนสามีจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จ ก็ลากเขาตรงไปที่ลิฟต์ทันที เหลิงจือเวยกับหลินซี่เดินตามหลังพวกเขาไปติด ๆ ส่วนจางหงเหวยกลัวถูกน้องสะใภ้ตำหนิ จึงแอบหนีไปกินมื้อดึกกับผู้กดเงินพนัน
พอเข้าลิฟต์ จูหลินก็ทำหน้าบึ้ง สีหน้ามืดครึ้มดุจผืนน้ำ “หลินมู่เซิง คุณไม่อยากได้ครอบครัวนี้แล้วใช่ไหม อยากให้ครอบครัวนี้แตกสลายหรือไง
ทำไมถึงตามพี่เขยมาพนัน ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้หวังดี แต่คุณก็ยังตามเขามาเล่นพนันอีก”
หลินมู่เซิงรีบเข้าไปปลอบอย่างอ่อนโยน “หลินหลิน ผมไม่ได้คิดจะเล่นพนันเลย ตอนแรกเขาบอกว่าจะพาผมมาเที่ยวแถวนี้สองวัน บอกว่ามีโรงแรมแห่งหนึ่งอาหารอร่อยมาก
ผมก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะพาผมมาเล่นพนันในโรงแรม คุณอย่าโกรธเลยนะ! ผมก็เพิ่งเล่นเป็นครั้งแรก ที่นี่ผมเห็นคนรู้จักในแวดวงธุรกิจอยู่หลายคนเลย”
สีหน้าของจูหลินยิ่งแย่ลง “คนรู้จักเหรอ? ฉันรู้ว่านักพนันที่นี่ส่วนใหญ่ทำธุรกิจกัน พวกคุณนี่มีเงินอยู่ในมือหน่อยก็เริ่มอยู่ไม่สุขกันแล้ว
จางหงเหวยกิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง เล่นพนัน สูบบุหรี่ ครบห้าพิษ คุณบอกความจริงกับฉันมา คุณแอบไปทำเรื่องไม่ดีอะไรกับเขาข้างนอกหรือเปล่า”
หลินมู่เซิงยกมือขวาขึ้นสาบาน “หลินหลิน ผมไม่ได้ทำเรื่องเหลวไหลจริง ๆ แล้วผมก็เพิ่งเล่นพนันเป็นครั้งแรก เสียเงินมากขนาดนี้จนแทบอยากตายเลย”
จูหลินใช้นิ้วชี้จิ้มศีรษะสามี “ทำไมคุณถึงได้โง่ขนาดนี้ เสียเงินแล้วทำไมไม่ลุกออกมาตอนนั้น? ทั้งปีพวกเราหาเงินได้เท่าไร แต่คุณกลับเสียรายได้ไปตั้งสองปีในคราวเดียว”