เมื่อคืนเหลิงจือเวยนัดกับแม่บุญธรรมไว้แล้วว่า ตอนเที่ยงจะกินข้าวด้วยกัน และจะกลับถึงห้องพักในโรงแรมก่อนบ่ายโมง
เที่ยงครึ่ง พวกเขาเดินออกมาจากห้องวีไอพี ถือถุงผ้าใบใบใหญ่ที่ใส่ชิปกลมกับชิปสี่เหลี่ยมมูลค่าสูงเต็มถุง
ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อบุญธรรมยังติดหนี้อยู่ แถมโฉนดตึกแถวเก่าก็ยังไถ่คืนมาไม่ได้ เธอคงให้ฝ่ายบัญชีออกใบสรุปยอด แล้วพาพ่อบุญธรรมไปธนาคารเพื่อซื้อแคชเชียร์เช็คแล้ว
เหลิงจือเวยพาพ่อบุญธรรมกลับมาถึงห้องรับแขก ยังไม่ทันเคาะประตู แม่บุญธรรมก็เปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว
“เวยเวยกลับมาแล้ว เป็นยังไงบ้าง ชนะหรือเปล่า?”
เหลิงจือเวยยังไม่ทันตอบ หลินมู่เซิงก็เดินเข้าห้องมาโอบไหล่ภรรยาไว้ “หลินหลิน เวยเวยของเราน่ะเป็นดาวนำโชค รู้ไหม?
แค่รอบเดียวก็ชนะไปสองล้านสี่แสน เก่งจริง ๆ เงินที่เสียไปเป็นแค่รอบเล็ก ๆ สุดท้ายพวกเราชนะมาหกล้านกว่า”
จูหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก สามีเสียเงินไปตั้งมาก แต่ลูกสาวใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ชนะกลับมาได้หกล้านกว่า บวกกับเกือบเจ็ดล้านที่ชนะมาเมื่อคืนด้วยแล้ว
“เวยเวยอยากกินอะไร พวกเราโทรเรียกให้เขามาส่งที่ห้อง กินเสร็จแล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่นะ”
เหลิงจือเวยคิดว่าเธอเพิ่งชนะเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น ควรระวังตัวไว้ อย่าเดินไปไหนมาไหนโดยไม่จำเป็น
เธอถามพ่อบุญธรรมว่า “ดาดี้ เมื่อวานคุณกับพี่ชายติดหนี้เส่อหมิงเท่าไหร่ เอาชิปไปแลกเป็นเงินสดคืนเขาเถอะค่ะ”
หลินมู่เซิงตอบอย่างกระอักกระอ่วน “รวมดอกเบี้ยแล้วสองล้านสามแสนสามหมื่น”