เหลิงจือเวยมองบิดาบุญธรรม “ดาดี้คะ ห้ามออกมาเที่ยวกับลุงเขยใหญ่เด็ดขาดนะคะ เขาติดการพนันจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว ที่เขาจงใจลากดาดี้ลงหลุม ก็เพราะเห็นว่าดาดี้หาเงินได้”
จูหลินมองสามีอย่างเย็นชา “หลินมู่เซิง ถ้าคุณยังเล่นกับพี่เขยต่อไป ครอบครัวนี้คงแตกสลายเข้าสักวัน”
หลินมู่เซิงพยักหน้า “หลินหลิน เชื่อฉันนะ ฉันรับรองว่าต่อไปจะไม่มาเล่นกับพี่เขยอีกแล้ว”
จูหลินเปิดกระเป๋า หยิบชิปทั้งหมดข้างในออกมาวางบนโต๊ะทำงาน เหลิงจือเวยก็หยิบชิปในกระเป๋าของตัวเองออกมาวางบนโต๊ะทำงานเช่นกัน
หลินซี่นับดู “แม่ครับ ที่นี่มีชิปเจ็ดแสนหนึ่งหมื่น”
“อืม เราแลกเงินของตัวเองมาแค่หนึ่งแสน ที่เหลือชนะมาทั้งหมด”
หลินซี่เอ่ยชม “น้องสาวโชคดีจริง ๆ”
เหลิงจือเวยส่ายหน้า “เรื่องโชคไม่มีใครพูดได้หรอกค่ะ สรุปว่าพรุ่งนี้เงินพวกนี้จะเป็นทุนเข้าห้องวีไอพี ถ้าเสียหมด พรุ่งนี้เราก็เคลียร์บัญชีทั้งหมดแล้วกลับเมืองกังกัน”
“ถ้าชนะได้ก็ยิ่งดี แต่ไม่ว่ายังไง ต่อไปพวกเราก็อย่ามาเล่นพนันที่นี่อีกเลย”
หลินซี่พยักหน้า “ได้ครับ พี่รับรองว่าจะไม่เล่นบาคาร่าเด็ดขาด”
จูหลินรวบชิปทั้งหมดเข้าด้วยกัน “เวยเวย เก็บพวกนี้ใส่กระเป๋าไว้ พรุ่งนี้ลูกไปกับพ่อที่ห้องวีไอพี ลูกเล่นได้คนเดียว ห้ามให้ดาดี้เล่นเด็ดขาด แม่จะพาพี่ชายไปเดินเล่นแถวนี้”
“ได้ค่ะ” เหลิงจือเวยตอบรับอย่างฉับไว
จูหลินหันไปมองลูกชาย “แล้วลูกล่ะ มีความเห็นไหม”
หลินซี่ส่ายหน้ารัว ๆ “ผมไม่มีความเห็นครับ”
จูหลินพูดต่อ “ถ้าอย่างนั้นพ่อลูกก็ไปพักผ่อนก่อน คืนนี้ห้ามลงไปเล่นอีก พรุ่งนี้เราค่อยกินอาหารเช้าด้วยกัน กลับไปพักที่ห้องของตัวเองได้แล้ว”