จางซิวอิงจ้องเหลิงจือเวยอย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดกลัว ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด
ในใจเธอพลุ่งพล่านไปด้วยความไม่สบายใจ เด็กเวรนี่รู้ได้ยังไงว่าเจ้าของแหวนตายไปแล้ว?
หรือว่าเด็กนี่จะเป็นคนคนนั้นกลับชาติมาเกิดจริง ๆ พอกลับมาก็ตรงดิ่งมาหาแหวนในมือเธอเลย?
เธอไม่กล้าสบตาเหลิงจือเวยอีก รีบหันหน้าไปทางเหลิงเยี่ยน เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “พวกแกมันโจรชัด ๆ! โจร! เด็กเวร คืนแหวนให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
เหลิงเยี่ยนสูดหายใจลึก น้ำเสียงสงบนิ่งแต่หนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้ง “คุณบอกฉันสิว่าแม่ของฉันชื่อฉินอวี้ใช่ไหม? ถ้าคุณพูดความจริง ฉันยินดีจ่ายเงินค่าแหวนให้คุณ”
จางซิวอิงแค่นเสียงเย็นชา แววตาฉายความดื้อรั้นปนรู้สึกผิด “ฉันนี่แหละแม่แก! พวกแกแย่งแหวนฉัน ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!”
ตอนนั้นเอง จิ้นอวิ๋นเจิงที่เงียบมาตลอดก็ก้าวออกมา น้ำเสียงสุขุมแต่แฝงแรงกดดัน “คุณยาย อยากฟ้องก็เชิญเลย
แต่พวกเราจะขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจช่วยสืบด้วยว่า คุณยายฉินอวี้ของผมตายได้อย่างไร แล้วแม่ผมเข้าไปอยู่ในตระกูลเหลิงได้อย่างไร”
จางซิวอิงยังปากแข็ง ไม่ยอมอ่อนข้อ “เหลิงเยี่ยนเป็นลูกที่ฉันคลอดเอง! พวกแกไปตามหมอตำแยที่ทำคลอดในตอนนั้นมาถามได้ ถามดูว่าฉันเคยคลอดลูกสาวหรือเปล่า!”
ในขณะนั้นเอง แหวนทองคำในมือเหลิงเยี่ยนพลันเปล่งแสงเรืองรอง เสียงหนึ่งดังชัดเจนออกมาจากในแหวน “จางซิวอิงคลอดลูกสาวจริง ๆ ในตอนนั้น แต่น่าเสียดายที่เด็กคนนั้นเสียชีวิตหลังคลอดได้เพียงสามวัน