เหลิงจือเวยไม่ได้ตอบคำถามของพี่ชายตรง ๆ แต่เปลี่ยนหัวข้ออย่างแนบเนียน แล้วหันไปมองพ่อแม่ “พ่อคะ แม่คะ เราไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าด้วยกันดีไหมคะ”
เหลิงเยี่ยนได้ยินดังนั้น ก็เก็บแหวนกลับเข้าไปในห้องอย่างเงียบ ๆ
ในเมื่อแหวนวงนี้เป็นของที่แม่ผู้ให้กำเนิดทิ้งไว้ เธอก็ควรเก็บรักษาไว้ให้ดี
เก็บแหวนเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินออกจากห้อง กำชับลูกสะใภ้ทั้งสองว่า “พวกเธอช่วยเตรียมผักไว้ก่อนนะ รอฉันกลับมาแล้วค่อยทำกับข้าว”
เสิ่นชิงเยว่กับโจวซือหมิ่นพยักหน้ารับ
ส่วนจิ้นอวิ๋นเจิงหันไปพูดกับเหลิงจือเวยว่า “น้องสาวไปกับพ่อแม่ก่อนนะ พี่จะไปคุยกับโจวฉีเรื่องงานแต่งของน้องชายเขากับซ่งม่าน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความเย็นชา “ในเมื่อซ่งม่านกล้ายุให้คุณยายมาหาเรื่องถึงบ้าน ก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าตัวเองจะต้องรับผลที่ตามมา”
จิ้นถิงจวิ้นจึงพาภรรยาและลูกสาวไปบ้านพ่อ ส่วนจิ้นอวิ๋นเช่อกับจิ้นอวิ๋นอี้ก็เดินตามไปด้วย ระหว่างทางทั้งคู่ช่วยน้องสาวถือของฝาก
จิ้นกั๋วชางกับเย่ซูหัวได้ยินมานานแล้วว่าวันนี้หลานสาวแท้ ๆ จะกลับบ้าน จึงให้แม่บ้านทำความสะอาดบ้านทั้งด้านในและด้านนอกตั้งแต่เช้า
เมื่อผลักประตูรั้วบ้านพ่อเข้าไป จิ้นถิงจวิ้นก็ร้องเสียงดังเข้าไปในบ้านว่า “พ่อครับ แม่ครับ ลูกสาวของผมกลับมาแล้ว!”
จิ้นกั๋วชางกับเย่ซูหัวได้ยินเสียง ก็รีบลุกจากโซฟาแล้วเดินเร็ว ๆ ออกมา
เมื่อมาถึงหน้าประตู จิ้นถิงจวิ้นก็จูงมือเหลิงจือเวยเดินเข้าไปหา “เวยเวย ยังจำคุณปู่คุณย่าได้ไหม”
เหลิงจือเวยพยักหน้า แล้วยิ้มเรียกผู้สูงวัยทั้งสองว่า “คุณปู่ คุณย่าค่ะ”