จางซิวอิงใจหายวาบ ยัยเด็กสารเลวนี่คงไม่ได้รู้ความจริงแล้วจริง ๆ หรอกนะ?
เธอไม่ได้ถูกฉินฉินขายไปแล้วหรือ แล้วรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? จางซิวอิงทั้งอับอายทั้งโมโห พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกปากเหลิงจือเวย
“ฉันจะตีแกให้ตาย ยัยเด็กสารเลว!” จางซิวอิงพุ่งเข้ามาจะทำร้ายคนอีกครั้ง
เหลิงเยี่ยนยังไม่มีเวลาสืบสาวเรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง รีบโอบเอวแม่ไว้ “แม่คะ ขอร้องละค่ะ อย่าก่อเรื่องอีกเลย!”
จางซิวอิงถ่มน้ำลายดัง “ถุย” น้ำลายกระเด็นไปทั่ว ก่อนจะด่าเหลิงเยี่ยนอย่างหยาบคาย “แกนี่มันยัยตัวแสบ รีบพาน้องสาวแกออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่พาออกมา ฉันจะมาป่วนบ้านแกทุกวัน!
แกมันคนอกตัญญู ฉันเลี้ยงแกมาจนโต ทั้งเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ แกกลับทำกับฉันแบบนี้ ถึงกับส่งน้องสาวตัวเองเข้าคุก!”
เหลิงเยี่ยนถามกลับเสียงเย็น “ฉันอกตัญญูหรือ? หลายปีมานี้ของกินของใช้ที่คุณใช้ ไม่ใช่ฉันส่งไปให้หรือไง? แล้วเหลิงฉินส่งอะไรให้คุณบ้าง? เหลิงฉินถูกจับเข้าคุกก็สมควรแล้ว!
เธอกับลูกสาวของเธอมันพวกเนรคุณ ฉันดีกับพวกเธอขนาดนั้น พวกเธอกลับขายลูกสาวของฉัน!
แม่คะ บอกความจริงกับหนูมา เรื่องนี้แม่ก็รู้ใช่ไหม? มิน่าล่ะ แม่ถึงคอยเป่าหูให้หนูดีกับซ่งม่านอยู่เรื่อย”
จิ้นอวิ๋นเจิงพูดสนับสนุนทันที “คุณยาย ถ้าคุณยายรู้เรื่องนี้ เราคงต้องไปคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจให้รู้เรื่องกันหน่อยแล้ว ถ้าคุณยายมีส่วนร่วมด้วย ถึงตอนนั้นอายุมากขนาดนี้ก็ต้องเข้าไปอยู่ในคุกเหมือนกัน”