ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า จิ้นถิงจวิ้นซึ่งนั่งอยู่ในห้องทำงานก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขกะทันหัน
ในห้องพักของโรงแรมจิงซิตี้ เหลิงจือเวยได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก็รีบรับสายทันที “สวัสดีค่ะ ต้องการเรียนสายกับใครคะ”
ปลายสาย จิ้นถิงจวิ้นเอ่ยช้า ๆ “เวยเวย เมื่อคืนลูกรับโทรศัพท์จากพ่อแม่บุญธรรมแล้วใช่ไหม เมื่อไหร่จะย้ายกลับมาอยู่บ้าน”
เหลิงจือเวยลังเลเล็กน้อย “คุณพ่อคะ พ่อบุญธรรมของหนูมีเรื่องนิดหน่อย วันนี้หนูให้พนักงานต้อนรับจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วค่ะ เป็นเที่ยวบินบ่ายโมงพรุ่งนี้”
“อ้าว เพิ่งกลับประเทศมาได้สองวันก็จะไปแล้วเหรอ”
“คุณพ่อคะ พอจัดการธุระที่เมืองกังเสร็จ หนูก็จะกลับมาค่ะ แฟนหนูจะกลับประเทศเดือนกรกฎาคม พอเขากลับมา หนูอาจต้องไปพบพ่อแม่ของเขาด้วยค่ะ”
จิ้นถิงจวิ้นไม่คิดว่าลูกสาวเพิ่งได้กลับมา ก็จะแต่งงานเสียแล้ว ในใจรู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่คนรักของลูกสาวเป็นคนเมืองจิง นั่นหมายความว่าต่อไปเธอคงจะอยู่ที่เมืองจิงเป็นส่วนใหญ่
“พอแฟนลูกกลับประเทศแล้ว พาเขามาให้พ่อกับแม่รู้จักหน่อย”
“ทราบแล้วค่ะคุณพ่อ หนูจะพาเขามาพบคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ”
“เวยเวย ถ้าไม่มีธุระอะไร กลับมากินข้าวกลางวันที่บ้านสิ พรุ่งนี้เที่ยงให้พี่ชายคนโตยืมรถไปส่งลูกที่สนามบิน”
“คุณพ่อคะ พรุ่งนี้สิบโมงเช้าหนูก็ต้องออกเดินทางแล้ว ไม่ต้องให้พี่ชายไปส่งหรอกค่ะ หน้าตึกมีรถเยอะแยะ”
“เรียกแท็กซี่แพงจะตาย!”
“คุณพ่อคะ พี่ชายต้องไปทำงาน ไม่ต้องรบกวนเขาหรอกค่ะ ตอนเที่ยงหนูจะกลับไปกินข้าว แล้วก็จะได้คุยเล่นกับทุกคนด้วย”
“ได้ งั้นพ่อเลิกงานแล้วจะไปรับลูกนะ!”
“คุณพ่อไม่ต้องลำบากจริง ๆ ค่ะ หนูเรียกรถไปสะดวกมาก คุณพ่อไม่ต้องห่วงเรื่องเงินนะคะ เงินแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาเลย