เหลิงจือเวยตอบตกลงกลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อ ในใจคิดว่าอย่างไรก็ไม่ควรกลับไปมือเปล่า
ตอนแรกเธอตั้งใจจะหยิบผลไม้ออกจากมิติวิเศษ แต่พอคิดอีกที ตอนเข้าพักเธอไม่ได้เอาผลไม้เข้าไปไว้ในมิติวิเศษเลย ถ้าหยิบออกมาตรง ๆ ก็ดูไม่ค่อยเหมาะนัก
เธอจึงตัดสินใจไปซื้อที่โรงแรมจิงซิตี้
ชั้นหนึ่งของโรงแรมมีแผนกสินค้า จำหน่ายอาหารและขนมนำเข้า เครื่องสำอางและของใช้ประจำวันนำเข้า สินค้าหรูหราชิ้นใหญ่ รวมถึงสินค้าพื้นเมืองระดับพรีเมียมของจีน
เหลิงจือเวยไปที่เคาน์เตอร์แลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศของธนาคารจงหางก่อน เพื่อแลกบัตรเงินตราต่างประเทศ
ในเวลานั้น เงินฮ่องกง 100 ดอลลาร์แลกได้บัตรเงินตราต่างประเทศ 44 หยวน ส่วนเงินดอลลาร์สหรัฐ 100 ดอลลาร์แลกได้ 345 หยวน
เธอแลกเงินดอลลาร์สหรัฐ 1,000 ดอลลาร์ทันที ได้บัตรเงินตราต่างประเทศมาทั้งหมด 3,450.28 หยวน
เธอคิดว่าแลกบัตรเงินตราต่างประเทศไว้มากหน่อยก็ดี คราวนี้ใช้ไม่หมด พอกลับมาในเดือนกรกฎาคมก็ยังใช้ได้อีก
อีกอย่าง เธอยังคิดว่าจะกลับมาหลังจากกินข้าวเสร็จ เพื่อซื้อเหมาเถียนเฟยเทียนกับใบชาให้พ่อบุญธรรม แล้วเลือกผ้าไหมสักสองสามชิ้นให้แม่บุญธรรม
แลกบัตรเงินตราต่างประเทศเสร็จ เธอก็ตรงไปยังแผนกผลไม้ เลือกกล้วยฟิลิปปินส์หนึ่งหวี ส้มสะดือแคลิฟอร์เนียหกลูก ลำไยไทยหนึ่งพวง มะม่วงเขียวลูกใหญ่สี่ลูก และแอปเปิลแดงนำเข้าแปดลูก
จากนั้นเธอใช้เงิน 2.2 หยวนซื้อตะกร้าผลไม้ใบใหญ่ แล้วใส่ผลไม้ทั้งหมดลงไป รวมแล้วใช้บัตรเงินตราต่างประเทศไป 32 หยวน
หลังซื้อผลไม้เสร็จ เหลิงจือเวยเห็นโค้กกระป๋องในตู้จัดแสดง ราคากระป๋องละ 1.6 หยวนจากบัตรเงินตราต่างประเทศ