จิ้นอวิ๋นเจิงหยิบช็อกโกแลตกำมือหนึ่งจากบ้านยัดใส่กระเป๋า แล้วตรงไปตระกูลโจวเพื่อหาโจวฉี
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ โจวฉีน่าจะอยู่บ้านพักผ่อน
โจวฉีเห็นเพื่อนสนิทมาเยือนกะทันหัน ก็ยิ้มถามอย่างสงสัยว่า “อวิ๋นเจิง วันนี้ลมอะไรพัดคุณมาถึงนี่ล่ะ”
จิ้นอวิ๋นเจิงกวักมือเรียกลูกชายของโจวฉี โจวจวิ้นเจี๋ยวัยห้าขวบครึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา แล้วร้องเรียกเสียงหวานว่า “สวัสดีครับคุณอาเจิง!”
จิ้นอวิ๋นเจิงล้วงช็อกโกแลตกำมือหนึ่งจากกระเป๋า ยัดใส่มือเด็กชาย
โจวฉีเหลือบเห็นบรรจุภัณฑ์ภาษาอังกฤษบนช็อกโกแลต จึงยิ้มถามว่า “ช็อกโกแลตนำเข้าเชียว บ้านคุณมีญาติมาเยี่ยมหรือ”
จิ้นอวิ๋นเจิงพยักหน้า “น้องสาวแท้ ๆ ของผมกลับมาแล้ว”
โจวฉีชะงักไป น้ำเสียงเจือความประหลาดใจอยู่หลายส่วน “เวยเวยน้อยที่นุ่มนิ่มน่ารักคนนั้นน่ะหรือ เธอกลับมาแล้วเหรอ หลายปีมานี้เธอไปอยู่ที่ไหนมา”
“ตอนนั้นซ่งม่านหลอกน้องสาวผมขึ้นเขา ต่อมาเหลิงฉิน น้าสาวของผม ก็ขายเธอให้พ่อค้าคนกลางลักพาตัว
น้องสาวผมถูกพ่อค้าคนกลางลักพาตัวพาไปเมืองกัง สุดท้ายเจ้าหน้าที่ตรวจการก็ส่งเธอเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต่อมาถึงมีคนรับเธอไปเลี้ยง”
โจวฉีมีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง “น้องสาวคุณถูกน้าสาวขายงั้นหรือ แถมซ่งม่านยังเป็นคนหลอกเธอออกจากบ้านอีก ทำไมล่ะ ทำไมแม่ลูกคู่นั้นถึงทำแบบนี้”
จิ้นอวิ๋นเจิงถอนหายใจ สีหน้าหนักอึ้ง “ตอนน้าสาวของผมเตรียมแต่งงานใหม่ บ้านฝ่ายนั้นไม่ยอมให้เธอพาลูกติดไปด้วย