เหลิงเยี่ยนกับจิ้นถิงจวิ้นถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน โชคดีที่คนรักของลูกสาวเป็นคนประเทศหัวเมืองเชียง ถ้าเป็นชาวต่างชาติจริง ๆ พวกเขาคงไม่รู้จะตอบอย่างไร
จิ้นอวิ๋นเจิงแทรกขึ้นมาทันที “น้องสาว คนรักของเธอที่บ้านทำอะไรกันเหรอ”
เขาคิดว่าคนรักของน้องสาวสามารถไปเรียนต่อต่างประเทศจนจบปริญญาเอกได้ ถ้าเป็นทุนรัฐบาลก็แสดงว่าอีกฝ่ายเก่งกาจผิดปกติ แต่ถ้าออกเงินเองก็แสดงว่าครอบครัวมีฐานะดี
คนธรรมดาไม่ใช่ว่าจะไปต่างประเทศได้ตามใจ ใครเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วไม่เข้าทำงานในหน่วยงานของรัฐ กลับไปเรียนปริญญาเอกที่ต่างประเทศเสียอย่างนั้น ถ้าไม่มีทุนทรัพย์ก็ทำไม่ได้หรอก
ถ้ารัฐเป็นคนออกเงินให้ เขาก็ต้องกลับมาตอบแทนบ้านเกิด รับใช้ประชาชนในประเทศ
เหลิงจือเวยเห็นทุกคนกำลังสงสัย จึงเล่าว่า “พ่อแม่ของเขาทำงานอยู่ในวงกำแพงแดง ทั้งคู่ทำงานที่กระทรวงการต่างประเทศ
ส่วนตัวเขาจบจากวิทยาลัยภาษาต่างประเทศ ได้รับการคัดเลือกให้เข้าทำงานที่กระทรวงการต่างประเทศ แต่สุดท้ายเขาก็สมัครใจไปศึกษาต่อต่างประเทศ แล้วเปลี่ยนไปเรียนแพทย์”
จิ้นอวิ๋นอี้อุทาน “ว้าว หนุ่มคนนี้เก่งจริง ๆ! น้องเขยปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว”
“24!”
จิ้นอวิ๋นเช่อพูดขึ้นมาทันที “งั้นเขาก็อายุเท่าผมสิ”
จิ้นอวิ๋นเจิงอดแซวไม่ได้ “น้องเขยอายุเท่าเธอ แถมเขาคบกับคนรักมาหลายปีแล้ว แต่เธอยังโสดอยู่เลยนะ”
จิ้นอวิ๋นเช่อถูกพี่ใหญ่แซวจนทั้งอายทั้งโมโห “พี่ใหญ่ เดี๋ยวนี้เขาส่งเสริมให้แต่งงานช้า มีลูกช้า ผมเป็นพลเมืองดีที่ทำตามกฎระเบียบต่างหาก”
เหลิงจือเวยยิ้ม “พี่สาม ถึงเวลาที่พี่ควรหาคนรักได้แล้วนะ”
จิ้นอวิ๋นเช่อพยักหน้ารัว ๆ “น้องสาว ในเมื่อเธอบอกให้ผมหาคนรัก ผมก็ต้องหาให้ได้ จะต้องหาพี่สะใภ้ให้เธอก่อนที่พวกเธอจะแต่งงานให้ได้”