ซ่งม่านหดตัวลงเล็กน้อย ลำคอตีบตัน ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นบีบเสียงของเธอไว้
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากโต้แย้ง แต่เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอย่างไร
ต่อให้เธอดึงดันไม่ยอมรับ หลักฐานทั้งหมดก็วางอยู่ตรงหน้า ราวกับมีดหลายเล่มแทงตรงเข้ากลางใจ
เธอได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจด้วยความเกลียดชังว่า ตอนนั้นแม่ของเธอขายเด็กคนนี้ไปแล้ว ในเมื่อทำลงไปแล้ว ทำไมไม่ผลักเธอตกแม่น้ำให้จมน้ำตายไปเสียเลยนะ
ฆ่าเธอให้ตายไปเสียก็จบเรื่อง จะได้ไม่ต้องมานั่งกระวนกระวายใจอยู่ในวันนี้
เธอรู้ดีว่าทางออกเดียวในตอนนี้คือรีบกลับไปปรึกษาแม่ วางแผนรับมือให้ดี ยืนกรานว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเธอ และไม่มีวันยอมปริปากเด็ดขาด
เธอพลันเงยหน้าขึ้น พูดอย่างร้อนรนว่า “คุณลุง ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้มีที่มาที่ไปอย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าจงใจใส่ร้ายฉันกับแม่ คุณลุงกับคุณป้าอย่าไปหลงกลเธอเด็ดขาด ตอนนี้ฉันมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะคะ”
สิ้นเสียง เหลิงจือเวยก็เรียกเธอไว้ “ซ่งม่าน คดีนี้เกี่ยวข้องกับเธอและแม่ของเธอ วันนี้เธอไปไหนไม่ได้!”
เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบคดีพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง “ใช่ ในเมื่อสหายเหลิงให้การว่าเมื่อก่อนเธอหลอกเธอขึ้นเขา เธอก็ไปไม่ได้ ส่วนแม่ของเธอ เราส่งเจ้าหน้าที่ไปตามหาแล้ว”
ซ่งม่านกำชายเสื้อแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด น้ำเสียงสั่นเครือ
“สหายตำรวจคะ การหายตัวไปของลูกพี่ลูกน้องฉันไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องฉัน พวกคุณกักตัวฉันไว้ไม่ได้”
เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบคดีสีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงยังคงเรียบสงบแต่เด็ดขาด “สหายซ่ง คดีนี้เกี่ยวข้องกับคุณ คุณต้องให้ความร่วมมือกับการสอบสวนของเรา”
ซ่งม่านตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ เธอเซถลาเข้าไปหาเหลิงเยี่ยน คว้ามืออีกฝ่ายไว้ น้ำเสียงวิงวอนเจือสะอื้น
“คุณป้าคะ เรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องหายตัวไปไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ ฉันไม่รู้อะไรเลย ขอร้องล่ะค่ะ เชื่อฉันเถอะ!”
เหลิงเยี่ยนสะบัดมือเธอออกอย่างแรง แววตาเย็นชาราวคมมีด “อย่าเรียกฉันว่าป้า! เธอกับแม่เหมือนกันเป๊ะ น่าขยะแขยงทั้งคู่
พวกเธอสองคนมันหมาป่าตาขาว ฉันทุ่มเทให้พวกเธอจนหมดใจ แต่พวกเธอกลับแทงข้างหลังฉัน
เธอหลอกลูกสาวฉันขึ้นเขา ส่วนแม่ของเธอก็ขายเธอให้พ่อค้าคนกลางลักพาตัว
ตอนนั้นฉันถามเธอว่าเห็นลูกพี่ลูกน้องหรือเปล่า เธอบอกว่าไม่เห็น ที่แท้เธอเป็นคนหลอกเหมยเมยของฉันขึ้นเขาเอง
เธอนี่มันสมควรตายจริง ๆ! ตอนนั้นฉันเห็นว่าพ่อไม่เอา แม่ก็แต่งงานใหม่ เลยสงสารเธอและรับเธอกลับมาดูแล
ไม่คิดเลยว่าหลายปีมานี้ฉันเลี้ยงหมาป่าตาขาวไว้ตัวหนึ่ง! ตั้งแต่นี้ไปห้ามเรียกฉันว่าป้าอีก ฉันขยะแขยง!” พูดจบ เหลิงเยี่ยนก็ผลักเธออย่างแรง ซ่งม่านล้มกระแทกพื้นอย่างหนัก
ซ่งม่านกรีดร้อง ก่อนจะดิ้นรนลุกขึ้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด “คุณป้าคะ เรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องหายตัวไป ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ค่ะ!
หลายปีมานี้คนที่อยู่ข้าง ๆ คุณมาตลอดก็คือฉัน คนที่คอยดูแลเอาใจใส่คุณก็เป็นฉันนะคะ! คุณทำร้ายฉันเพื่อคนนอกแบบนี้ไม่ได้!
ผู้หญิงคนนี้แต่งตัวเย้ายวนขนาดนี้ ทำตัวราวกับปีศาจน้อย ต้องเป็นผู้หญิงที่ทำมาหากินด้วยร่างกายจากทางใต้แน่ ๆ เธอคงไปสืบข่าวเรื่องลูกพี่ลูกน้องจากที่ไหนมา แล้วจงใจแอบอ้างว่าเป็นลูกสาวของพวกคุณ”
“เพียะ!” เหลิงจือเวยฉวยจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต ก้าวเข้าไปตบหน้าเธออีกครั้ง
จากนั้นเธอก็หันไปอธิบายกับเจ้าหน้าที่ “สหายตำรวจคะ เธอใส่ร้ายฉัน ถ้าอยู่เมืองกัง ฉันแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาทเธอได้เลย”
เจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นซ่งม่านถูกตบอีกครั้ง ก็ไม่เห็นใจเธอแม้แต่น้อย เด็กสาวอายุยังน้อยแต่จิตใจชั่วร้าย ตอนเด็กก็หลอกคนอื่นขึ้นเขา ตอนนี้ยังใส่ร้ายคนฮ่องกงว่าทำมาหากินด้วยร่างกาย ทั้งที่ตัวเธอเองก็เป็นผู้หญิงแท้ ๆ
“สหายซ่ง ที่นี่คือสถานีตำรวจ โปรดระวังคำพูดของคุณด้วย!”
เมื่อเหลิงเยี่ยนได้ยินเจ้าหน้าที่ตำรวจพูดเช่นนั้น เธอก็สะบัดมือตบซ่งม่านอีกฉาด
“ไสหัวไป! ดูแลเอาใจใส่ฉันอะไรกัน? เธอก็แค่เข้ามาแทนที่เหมยเมยของฉัน แล้วได้ทุกอย่างที่เดิมทีควรเป็นของเธอ คนที่ได้รับผลประโยชน์อยู่เต็ม ๆ อย่างเธอ ยังมีหน้ามาพูดว่าดูแลเอาใจใส่ฉันอีกหรือ?
คู่หมั้นของเธอคนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ฐานะของตระกูลจิ้น เธอคิดว่าเขาจะยอมมั้นกับเธอหรือไง?”
ใบหน้าทั้งสองข้างของซ่งม่านบวมช้ำอยู่แล้ว พอถูกป้าตบเข้าอีกฉาด มุมปากก็มีเลือดซึมออกมา
ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวดตามร่างกายแล้ว ต้องคิดก่อนว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนั้นเธอยังเด็ก เรื่องนี้สุดท้ายก็โยนความผิดมาให้เธอไม่ได้
หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เธอก็จะยืนกรานว่าแม่เป็นคนสั่งให้เธอไปเรียกเด็กคนนั้น
ตอนนั้นเธอยังเด็ก ต่อให้เหลิงจือเวยจะฟ้องร้องเธอจริง ๆ ก็ไม่มีประโยชน์ อย่างมากเธอก็แค่ถูกตำหนิด้วยวาจา
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามให้ตระกูลโจวรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นการแต่งงานของพวกเขาก็จบเห่แน่
เพราะฉะนั้นต้องรีบไปจดทะเบียนสมรสก่อน พอจดทะเบียนแล้ว ต่อให้คิดจะหย่าก็ยาก อย่างไรเสียคงไม่มีใครอยากแต่งงานแล้วกลายเป็นคนหย่าร้างทันที
ตอนนี้เธออยากไปก็ไปไม่ได้ จะโต้แย้งก็ไม่มีเหตุผล อีกทั้งเธอก็ไม่อยากถูกตบต่อแล้ว
สุดท้ายเธอค่อย ๆ ถอยไปหลบอยู่ตรงมุม ก้มหน้าลงเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา
เหลิงเยี่ยนกับจิ้นถิงจวิ้นล้อมอยู่ข้างกายเหลิงจือเวย คอยถามไถ่ด้วยความห่วงใย และถามอย่างละเอียดว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอย่างไร
เหลิงจือเวยเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ แม้ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก แต่ก็เป็นฝ่ายพูดถึงเรื่องในบ้านก่อนอายุหกขวบขึ้นมา
อย่างเช่นตอนเธออายุห้าขวบ เธอกับพี่ชายคนรองนอนรับลมอยู่บนเสื่อไม้ไผ่ ตอนพี่ชายคนรองพลิกตัวก็พลาดตกจากเตียงจนแขนเคลื่อน
ตอนพี่ชายคนโตใช้คีมคีบไปอังรองเท้าแตะให้ร้อน เขาเผลอเอาคีมไปโดนมือตัวเอง
พี่ชายคนที่สามซุกซนที่สุด คุณย่าเลี้ยงลูกไก่ไว้หลายตัวในลานบ้าน เขาจับลูกไก่มาป้อนน้ำ แต่กลับเอามันใส่ลงไปในอ่างจนมันจมน้ำตาย
เพื่อช่วยให้มันฟื้น พี่ชายคนที่สามเป่าลมใส่ปากไก่อย่างสุดแรง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะฟื้น
เมื่อเห็นว่าช่วยไม่ได้แล้ว เขาก็เอาอ่างครอบลูกไก่ไว้ แล้วใช้ไม้ตีอ่างอย่างแรง พลางพึมพำว่า “กำลังทำพิธีส่งวิญญาณให้ลูกไก่”
คุณย่าโมโหจนถือไม้เรียวไล่ตีเขาวิ่งไปทั่วลานบ้าน แล้วฟาดก้นเขาอย่างแรงสามที
พี่ชายทั้งสามของเหลิงจือเวยได้ฟังแล้วต่างก็อึ้งไป พวกเขาไม่คิดเลยว่าเรื่องเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นตอนพวกเขายังเด็ก เธอจะจำได้ชัดเจนถึงเพียงนี้
ในวินาทีนั้น พวกเขายิ่งมั่นใจว่าเหลิงจือเวยคือน้องสาวแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากกันมาหลายปี
ไม่ไกลนัก ซ่งม่านได้ยินเรื่องที่เหลิงจือเวยเล่า เหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง
เธอไม่กล้าถามอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว ได้แต่หวังว่าจะทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
เหลิงจือเวยเหลือบมองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ย “ซ่งม่าน ตอนนั้นเธอเข้าไปในห้องของพ่อแม่ฉัน แล้วขโมยเงินหนึ่งหยวนจากลิ้นชักของฉันไป หลังจากนั้นยังโกหกว่าเป็นพี่ชายฉันที่เข้าไปหยิบ
ฉันบอกแม่ว่าเธอเป็นคนขโมย แม่ก็บอกว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ เธอลืมไปแล้วหรือ? ตอนนี้เธอยังกล้าพูดอีกหรือว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวของคุณเหลิงเยี่ยน?”