เหลิงจือเวยคิดในใจว่า เมืองกังนี่แหละดีที่สุด ไม่มีนโยบายวางแผนครอบครัว อยากมีลูกกี่คนก็ได้ตามใจ
ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกพ่อแม่บุญธรรมว่าอยากมีลูกสามคน พอนึกถึงแฟนหนุ่มที่อยู่ไกลถึงฮาร์วาร์ด เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้แฟนหนุ่มของเธอจะกำลังเรียนปริญญาเอกอยู่ต่างประเทศ แต่เขาก็เป็นคนเมืองจิง อีกตั้งกลางเดือนกรกฎาคมกว่าเขาจะกลับประเทศ
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ตกลงกันไว้ว่า พอเขากลับประเทศแล้ว เธอจะตามเขากลับบ้านไปพบพ่อแม่ และพูดคุยเรื่องจดทะเบียนสมรส
ในใจของเหลิงเยี่ยนยังคงหวังให้ลูกสาวกลับบ้านไปกับเธอ
ตอนที่ให้กำเนิดเด็กคนนี้เมื่อหลายปีก่อน หน้าตาของเด็กเหมือนเธอราวกับถอดแบบออกมา สามีจึงเป็นคนตัดสินใจให้ลูกสาวใช้นามสกุลของเธอ
แม้พ่อแม่สามีจะไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมกล้ำกลืนฝืนทน
ใครจะไปคิดว่าน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ เพื่อให้ลูกสาวของตัวเองอย่างซ่งม่านได้อยู่ในครอบครัวนี้อย่างสุขสบาย กลับขายลูกสาวของเธอไปเสียได้
พอนึกถึงเรื่องชั่วช้าที่น้องสาวแท้ ๆ ทำลงไป เหลิงเยี่ยนก็แทบอยากฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจ เธอคงอยากพุ่งเข้าไปตบตีกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด
“เวยเวย วันนี้กลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่เถอะนะ ค่าเสียหายของโรงแรม แม่จ่ายเอง”
เหลิงจือเวยส่ายหน้า “แม่คะ ลูกมีเงินค่ะ แค่สัมภาระยังอยู่ที่โรงแรม ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ลูกค่อยกลับบ้านนะคะ”
จิ้นถิงจวิ้นนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “กลับไปกับพ่อกับแม่ก่อนเถอะ ถึงตอนกลางคืนพ่อค่อยให้คนขับรถไปส่งลูกกลับโรงแรมพัก” เขากลัวเหลือเกินว่าลูกสาวจะหันหลังจากไป แล้วเขาจะไม่ได้พบเธออีก