ตอนเที่ยง เฉาสวี่พาเถาเจียอี้ออกไปกินข้าว
ระหว่างมื้อ เขาสังเกตว่าช่วงนี้ตัวเองกินจุขึ้นเรื่อย ๆ ข้าวหนึ่งชามหมดไป ก็เติมอีกชามแทบจะทันที
เขาเข้าใจดีว่าน่าจะเป็นเพราะระบบให้รางวัลพร้อมกันทั้ง "เพิ่มความสูงเป็น 185 ซม. ใน 30 วัน" และ "หุ่นเพรียวบางสมส่วนใน 30 วัน" ทำให้ร่างกายต้องการพลังงานเป็นพิเศษ
ตอนนี้รางวัลเรื่องหุ่นผ่านมาเกือบ 10 วันแล้ว ตอนยกแขนขึ้น เขาเห็นเส้นกล้ามเนื้อเริ่มชัดที่แขน แน่นกระชับแต่ไม่เว่อวัง รูปทรงเพรียวเริ่มเป็นเค้าโครงแล้ว
ส่วนรางวัลความสูงได้มาตอนไปเที่ยววันชาติ ตอนนี้ส่องกระจกก็ยังไม่เห็นอะไรเปลี่ยนชัดเจน เพราะสูงขึ้น 5 ซม. ใน 30 วัน เฉลี่ยวันละประมาณ 1.6 มม. แค่นั้น ไม่กี่วันจะไปเห็นความต่างได้ยังไง
กินเสร็จ เฉาสวี่ขับแอสตันมาร์ตินที่เพิ่งได้มา อ้อมไปร้านอุปกรณ์มอเตอร์ไซค์แถวนั้น ซื้อหมวกกันน็อกสีชมพูมีหูกระต่าย ลายน่ารักแถมซน ๆ เผื่อจะได้เห็นเวินหย่าในมุมที่ต่างไปจากเดิม
พอตกเย็น ฟ้าเริ่มมืด ลมเริ่มเย็นสบาย
เฉาสวี่ถือหมวกกันน็อกไปเคาะประตูบ้านเวินหย่า
เวินหย่าเปิดประตูมา เปลี่ยนเป็นชุดวอร์มดำเรียบง่าย มัดผมเป็นหางม้าสูง ดูไม่ค่อยเป็นคุณครูเวินผู้สง่างามเหมือนทุกวัน แต่ดูสดใสคล่องตัวขึ้น แค่สีหน้ายังมีแววกังวลอยู่บ้าง
เฉาสวี่ยื่นหมวกกันน็อกให้ พร้อมพูดว่า "ใส่ไว้เถอะ จะได้ไม่มีใครจำได้ คุณไม่ต้องแคร์ความรู้สึกใคร ไม่ต้องเป็นคุณครูเวินที่ดีเสมอไป แค่เป็นตัวเองก็พอ"
เวินหย่ามองหมวกน่ารัก ๆ ในมือ แล้วมองแววตาจริงใจของเฉาสวี่ สุดท้ายก็รับหมวกมาแล้วค่อย ๆ ใส่