ลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง สะท้อนใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวของเวินหย่า
ความดุร้ายและเสียสติที่เคยระบายออกมาบนยอดเขาก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะถูกเธอเก็บซ่อนไว้อย่างสิ้นเชิง
เฉาสวี่ยังคงนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ในลานจอดรถใต้ดิน มองดูเลขชั้นบนลิฟต์ไต่ขึ้นเรื่อยๆ แววตาลึกซึ้งเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เขาเข้าใจคนแบบนี้ดีเกินไป
ความสง่างามฝังอยู่ในกระดูก อารมณ์ซ่อนอยู่ในส่วนลึกเสมอ ยิ่งแคร์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหลบเลี่ยงอย่างตั้งใจ
เฉาสวี่ค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแชท ปลายนิ้วเคาะเบาๆ บนหน้าจอ ส่งข้อความเชิงทดสอบไป: [อาจารย์เวิน อยากเล่นเกมกับผมไหม?]
ข้อความเพิ่งส่งสำเร็จ แทบไม่มีดีเลย์ อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
[เวินหย่า: ได้สิ~ เมื่อไหร่? (หน้ายิ้มขี้เล่น)]
ไม่ถามว่าเป็นเกมอะไร ไม่ลังเล แม้แต่ความรีบร้อนที่ปิดไม่มิด สติกเกอร์ขี้เล่นเผยสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง
เฉาสวี่มองหน้าจอ รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งเข้มข้น
เวินหย่าในโลกจริง คืออาจารย์มหาวิทยาลัยที่เก็บกด เย็นชา สง่างาม หลังลงจากเขาเงียบตลอดทาง ไม่พูดไม่จา รีบขึ้นลิฟต์หนี จงใจสร้างเส้นแบ่งกับเขา แสร้งว่าคืนนี้ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น
แต่เธอที่อยู่หลังหน้าจอ คือเวินหย่าที่ยังคงอยู่ในสายลมยามค่ำคืนของภูเขาจื่อจินซาน ปลดปล่อยพันธนาการทั้งหมด ถอดหน้ากากออก ความร้อนแรง มีชีวิตชีวา กระตือรือร้น ราวกับเป็นคนละคน