ก่อนหน้านี้เวลาพวกเขาเจอกัน ก็กินข้าวด้วยกันสี่คน หรือไม่ก็เจอกันชั่วครู่ในลิฟต์ ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้มาก่อน
ในห้องโดยสารตอนนี้มีเพียงพวกเขาสองคน ไม่มีใครมารบกวน เรื่องที่คุยก็มากกว่าปกติ บรรยากาศก็ผ่อนคลายขึ้น ความเกรงใจลดน้อยลง กลายเป็นความสบายใจที่หาได้ยาก
คุยไปคุยมา สีหน้าเวินหย่าก็มืดลงเล็กน้อย นึกถึงคำพูดหยาบคายที่อู่เจ๋อพูดเกี่ยวกับผู้ชายเดี่ยวก่อนวันชาติ และการหยั่งเชิงเมื่อไม่นานมานี้ น้ำเสียงก็ค่อยๆ เย็นลง
จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่อู่เจ๋อ ตั้งแต่เด็กจนโต เธอถูกผูกมัดด้วยป้ายชื่อ "อ่อนโยน เรียบร้อย รู้จักกาลเทศะ"
พ่อแม่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยจินหลิง ตอนเด็กๆ หวังให้เธอเป็นลูกสาวที่ดีที่ read หนังสือเก่ง ในที่ทำงานก็หวังให้เธอเป็นครูที่สง่างาม คนรอบข้างคุ้นเคยกับความอ่อนโยนของเธอ ไม่มีใครสนใจความดื้อรั้นและความบ้าคลั่งที่ซ่อนอยู่ในใจเธอ
ในรถเกิดความเงียบผิดปกติขึ้นมา เฉาสวี่เห็นแต่ก็ไม่พูดทำลายความเงียบ แค่ลดความเร็วลงอย่างเงียบๆ สายตาปรายไปที่ใบหน้าด้านข้างที่ตึงเครียดของเธอเป็นครั้งคราว
ไม่นาน รถก็มาถึงร้านตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการของแอสตันมาร์ติน
เห็นแต่ไกลว่าพนักงานในชุดสูทที่ทางหน้าร้านยืนรออยู่แล้ว ผู้จัดการร้านที่ยืนนำหน้ามีท่าทีเคารพอย่างยิ่ง เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โค้งคำนับแล้วทักทาย: "คุณเฉา ในที่สุดคุณก็มา รถของคุณเราเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว รอคุณตรวจรับอยู่"