หลับยาวจนเสียงออดเลิกเรียนดัง เฉาสวี่รู้สึกผิดกับตัวเองมาก
นอนฟุบโต๊ะแบบนี้ไม่ดีต่อหลังที่สุด คราวหน้าจะนอนฟุบโต๊ะอีกไม่ได้แล้ว
ตอนนั้นเอง มือถือก็สั่นขึ้นมา เฉาสวี่หยิบขึ้นดู หน้าจอเด้งข้อความจากสวี่เนี่ยนเนี่ยนว่า "ที่รัก เลิกเรียนยังจ๊ะ ฉันรออยู่ที่ตึกเรียนนะ"
เฉาสวี่ตอบกลับเร็วไวว่า "ลงไปเดี๋ยวนี้ เพิ่งเลิกคาบ"
เพิ่งเดินมาถึงข้างล่างตึกเรียน ก็เห็นสวี่เนี่ยนเนี่ยนยืนอยู่ริมทาง ใส่ชุดเดรสสั้นสีดำทั้งตัว รองเท้าส้นสูงผูกเชือกสีดำ ผมยาวสยาย เครื่องหน้าจัดเต็ม พอเห็นเขาลงมาก็ตาวาวขึ้นมาทันที
ก้าวเร็วๆ ตรงเข้ามา แล้วคล้องแขนเขาไว้ แก้มป่องขึ้นนิดๆ ปากยู่เบะๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ "ช่วงนี้เธอไปทำอะไรมา ทำไมไม่ว่างเลย ฉันชวนกินข้าวก็บอกไม่มีเวลา
ส่งข้อความไปกว่าจะตอบกลับก็ต้องรอตั้งนาน สุดสัปดาห์ชวนออกมาเที่ยวก็บอกยุ่ง เธอจะไม่สนใจฉันแล้วใช่ไหม"
เฉาสวี่พูดแก้ตัวส่งๆ ว่า "จะไม่สนใจนายได้ไง ช่วงนี้ฉันเอาแต่ศึกษาหาโปรเจกต์ธุรกิจใหม่ๆ อยู่น่ะ
นายก็รู้ ตลาดการเงินน่ะทำเงินเร็วก็จริง แต่มันก็ไม่แน่นอน ฉันเลยคิดอยากวางแผนลงทุนธุรกิจจริงเผื่อไว้ด้วย ต่อๆ ไปจะได้มั่นคงขึ้นอีกนิด
ระยะนี้ฉันจะยุ่งมาก ต่อไปถ้านายส่งข้อความมาแล้วฉันตอบช้า ก็คือกำลังออกไปดูงาน หาช่องทางทำธุรกิจอยู่นะ"
พอสวี่เนี่ยนเนี่ยนได้ยิน สีหน้าน้อยใจก็หายวับไปทันใด "ที่รัก เธอนี่ก็สุดยอดไปเลยนะ ยังไม่ทันเรียนจบ ก็คิดจะเริ่มทำธุรกิจแล้ว ขยันชะมัด แล้วตอนนี้เล็งโปรเจกต์อะไรมั่งแล้ว มีวี่แววมั้ย"
เฉาสวี่ทำเป็นนิ่งๆ พูดว่า "ยังศึกษาอยู่เลย ธุรกิจน่ะทำอะไรมุทะลุไม่ได้ ต้องระวังหน่อย ดูให้มากๆ เปรียบเทียบให้เยอะๆ ไม่งั้นอาจหมดตัวได้ง่ายๆ เดี๋ยวพอฉันเลือกโปรเจกต์ชัวร์แล้ว จะบอกนายเป็นคนแรกเลย"