ในใจของเธอรู้ดีว่า สำหรับเฉาสวี่แล้ว พวกเธอกับเถาเจียอี้มันแตกต่างกัน
“ไม่ต้องเศร้าไปหรอก มีเวลาว่างก็มาเล่นด้วยกันได้นะ ฉันไม่รู้ว่าเจียอี้มีเพื่อนคนอื่นอีกไหม แต่เธออยากเล่นกับพวกคุณ ฉันไม่คัดค้านหรอก แต่ว่าเรามาตกลงกฎสามข้อกันก่อน”
เขาหยุดนิดหนึ่ง น้ำเสียงเริ่มจริงจัง “ข้อแรก ห้องชุดที่เจียอี้อยู่ ห้ามพาใครเข้ามาเด็ดขาด รวมทั้งเพื่อนพวกคุณด้วย
ข้อสอง ห้ามพาเจียอี้ไปรู้จักกับพวกหนุ่มแกร่งอีก อย่าให้พวกนั้นมาทำให้เธอเสียคนอีก
ข้อสาม พวกคุณจำไว้เองด้วย ห้ามยุ่งเกี่ยวกับการพนันและยาเสพติด นี่คือเส้นตาย
สามข้อนี้ ถ้าทำผิดแม้แต่ข้อเดียวแล้วให้ฉันรู้ เราก็ตัดขาดกันเลย”
พูดจบ เขาก็ผ่อนน้ำเสียงลง แล้วพูดเสริมว่า “ปกติไปเดินห้าง กินข้าว หรือซื้อของกระจุกกระจิก ฉันช่วยออกให้ได้ ส่วนค่าขนมก็ให้พวกคุณอยู่แล้ว ฉันบอกแล้วว่าเธอเป็นคนรู้จักกาลเทศะ ตราบใดที่รักษาขอบเขตตรงนี้ไว้ได้ ต่อไปเราก็ยังอยู่ด้วยกันดี ๆ ได้”
เจี่ยงหย่าหรูรีบผงกหัวแรง ๆ สีหน้ายินดี น้ำเสียงจริงใจ “พี่สวี่วางใจเถอะ ต่อไปฉันกับเสี่ยวลวี่จะหางานสุจริตทำ ไม่ไปแจกข้าวกับพวกหนุ่มแกร่งอีกแน่นอน
ฉันจะช่วยดูแลเจียอี้ให้ ไม่ให้เธอทำอะไรผิดต่อพี่สวี่เด็ดขาด”
เฉาสวี่หัวเราะแห้ง ๆ “เลิกเสือกได้แล้ว ดูตัวเองก่อนเถอะ อย่ามาทำผิดกฎก่อนก็แล้วกัน กินเร็ว ๆ เข้า กินเสร็จฉันพาไปดูห้อง”
เจี่ยงหย่าหรูกับเสี่ยวลวี่ยิ้มสบตากันแล้วรีบเร่งฝีมือกินข้าว
หลังกินข้าวเสร็จ แต่ละคนเก็บของของตัว ลงไปชั้นล่างเพื่อเช็กเอาต์