เฉาสวี่กลับหุบยิ้มฉับพลัน แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “นายมีแฟนไม่ใช่เหรอ? วันนั้นอวี่ถิงบอกว่าเป็นเด็กเรียนเก่งเป่ยต้า แถมเป็นเพื่อนร่วมชั้นมอปลายด้วย ใช่ไหม?”
รอยยิ้มบนหน้าต้วนเจียหนิงแข็งค้าง ก่อนจะรีบทำหน้าสลดน่าสงสาร กล่าวแก้ตัวทันควัน “พี่สวี่ ฉันกับเขาก็แค่เพื่อนร่วมชั้นมอปลายเอง! ตอนนั้นเห็นเขาเรียนเก่ง ก็มั่ว ๆ ตกลงคบกับเขาไปทีหนึ่ง เราสองคนไม่มีอะไรกันจริง ๆ นะ แค่จับมือกัน กระทั่งกอดยังไม่เคยเลย!”
เธอดึงแขนเฉาสวี่เขย่าเบา ๆ น้ำเสียงออดอ้อน “พี่สวี่ ฉันจะบอกเลิกเขาทันทีเลย จริง ๆ นะ ฉันจะส่งข้อความไปบอกให้ชัด ๆ เดี๋ยวนี้เลย ได้ไหม?”
เฉาสวี่ก้มหน้ามองมือเธอที่เกาะแขนตน “ไม่ต้องบอกเลิกก็ได้ ฉันอนุญาตให้นายเหยียบเรือสองแคม แต่การอยู่กับฉัน แค่จับมือคงไม่พอ ฉันเอาจริงนะ”
เขาหันมองต้วนเจียหนิง แววตาคมกริบกดดันจนไม่กล้าปฏิเสธ “กลับบ้านกับฉันตอนนี้เลย ตกลงไหม?”
หน้าต้วนเจียหนิงแดงก่ำขึ้นทันใด แววตาเผยความตระหนกและเขินอาย ก่อนรีบก้มหน้า เสียงเบาหวิว “พี่สวี่ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงง่าย ๆ จริง ๆ นะ ถึงฉันจะเคยคบใคร ฉันก็ยัง… อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ…”