ที่บ้านของเฉาสวี่ ต้วนเจียหนิงเอ่ยเบา ๆ ว่า "พี่สวี่ ต่อไปฉันเป็นแฟนพี่แล้วใช่ไหม?"
"ไม่ใช่ เธอก็คบกับไอ้หนุ่มเป่ยต้าไปเถอะ"
ต้วนเจียหนิงรีบร้อน "พี่สวี่ พี่ก็รู้ว่าฉันบริสุทธิ์ ฉันพร้อมจะบอกเลิกมันเดี๋ยวนี้เลยนะ"
"ฉันจริงจังนะ เธอก็คบกับมันต่อไป ความสัมพันธ์ของเราเป็นอะไรไม่สำคัญ ฉันให้เงินค่าขนมเธอเดือนละ 5 หมื่นได้ แต่จำไว้ เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม เรื่องที่ไม่ควรทำก็อย่าทำ อยู่เงียบ ๆ ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียเปรียบ"
ต้วนเจียหนิงได้ยินว่าเดือนหนึ่งมี 5 หมื่น แต่ไม่ใช่แฟน นั่นมันไม่ใช่การเลี้ยงดูหรอกเหรอ?
เธอทั้งดีใจและไม่ยอม "พี่สวี่ พี่เป็นแฟนฉันไม่ได้เหรอ?"
เฉาสวี่: "ดูเธอสิ เอาแต่ใจอีกแล้ว เงินสำคัญหรือตำแหน่งสำคัญ? ฉันยอมรับว่าเธอเป็นแฟน แต่ไม่ให้เงินเธอใช้เลยสักบาท ได้ไหม?"
ต้วนเจียหนิงได้ยินคำพูดสุดโต่งแบบนี้ ไม่รู้จะทำยังไงดีจริง ๆ
ในใจเธอคิดคำนวณเงียบ ๆ ว่า ถ้าจับเฉาสวี่ไว้ให้มั่นคงได้ ต่อไปความร่ำรวยก็ไม่ต้องกังวลแล้ว ส่วนความสัมพันธ์ จะเลี้ยงดูก็เลี้ยงดูไปก่อนเถอะ เผื่อว่าตัวเองทำดี ๆ สักวันอาจได้เลื่อนตำแหน่ง
ต้วนเจียหนิงรีบพยักหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความประจบ "หนูเข้าใจแล้วพี่สวี่ หนูจะเชื่อฟังไม่ดื้อ หนูจะฟังพี่ทุกอย่าง"
——————
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ G63 ตกลงบนร่างของทั้งสองคน พร้อมกับไอเย็นสบายของต้นฤดูใบไม้ร่วง
เฉาสวี่กับต้วนเจียหนิงขับรถตรงไปที่จินหลิงไฉต้า วันหยุดเพิ่งหมดไป หน้ามหาวิทยาลัยมีนักศึกษาเดินขวักไขว่ ส่วนใหญ่เป็นคนที่รีบไปเข้าเรียน