หลินเสี่ยวฟังเสียงร้องขอความช่วยเหลืออันแทบขาดใจในหูฟัง ไม่เพียงไม่รู้สึกขำ แต่กลับรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก
ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวในเสียงนั้น ช่างสมจริงเหลือเกิน
"ท่านครับ ท่านบอกว่าต้องการยา จะส่งไปให้ได้อย่างไร?" หลินเสี่ยวเอ่ยถามเชิงหยั่งใจ พลางส่งสัญญาณให้หัวหน้างานเพื่อให้ติดตามสัญญาณต้นทาง
"ระบบของข้าส่งสิ่งของได้! ไม่เชื่อใช่ไหม? รอข้าก่อน!"
ณ ตำหนักหลินซิ่ง ดินแดนต้าฉิน
เฉินเค่อรู้ดีว่า การพูดปาวๆ ไม่มีทางทำให้กลไกของรัฐเชื่อเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้ได้
เขาต้องพิสูจน์ตนเอง!
เขากวาดสายตามองรอบตัว สายตาหยุดอยู่ที่ภาชนะชิ้นหนึ่งบนโต๊ะข้างพระแท่นที่ประทับ
นั่นคือจอกสัมฤทธิ์โบราณ เรียบง่าย เก่าแก่ ด้านนอกสลักลวดลายสัตว์อสูรโตเตี่ยอันวิจิตร ยังมีร่องรอยของยาเหลวสีแดงเข้มบางส่วนที่ไม่แห้งสนิทติดอยู่ ก้นจอกสลักอักษรจ้วนเล็ก
สิ่งนี้เป็นของแท้ที่แท้จริงจากยุคจ้านกว๋อตอนปลาย เป็นของใช้ส่วนพระองค์ของราชสำนักต้าฉินอย่างไม่ต้องสงสัย
เฉินเค่อคว้าจอกสัมฤทธิ์นั้นขึ้นมาทันที ความเย็นและหนักอึ้งทำให้ข้อมือของเขาจมลงเล็กน้อย
"ระบบ! ส่งจอกนี้ไปยังพิกัดโต๊ะของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังคุยกับข้าเดี๋ยวนี้!"
[ยืนยันคำสั่ง เปิดช่องทางส่งสสาร ใช้พลังงานเริ่มต้นของระบบ 10% กำลังส่ง...]
ภายในพระตำหนัก จอกสัมฤทธิ์ในมือเฉินเค่อพลันเปล่งแสงสีขาวสลัวๆ ก่อนจะบิดเบี้ยว กระพริบวูบวาบราวกับภาพสัญญาณไม่ชัด แล้วก็วูบหนึ่ง หายไปจากมือเขาอย่างไร้ร่องรอย
ศูนย์บัญชาการตำรวจนครจินตู
จ้าวกั่ง หัวหน้าฝ่ายเทคนิค กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้านหลังหลินเสี่ยว เมื่อเห็นรหัสแปลกๆ เรียงรายบนหน้าจอ ก็ขมวดคิ้วแน่น: "หาแหล่งสัญญาณไม่เจองั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร สถานีฐานปลอมนอกประเทศหรือ?"
"หัวหน้า เขาบอกว่าอยู่ในยุคฉิน กำลังจะขอยาฉุกเฉินให้จักรพรรดิฉินสื่อหวง..." หลินเสี่ยวถอดหูฟังข้างหนึ่งลงมาอย่างจนใจ เตรียมรายงาน
ในชั่วพริบตานั้น
โดยไร้สัญญาณใดๆ
หลอดไฟแสงอาทิตย์บนเพดานห้องโถง กระพริบวูบวาบอย่างรุนแรงหนึ่งครั้ง
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลินเสี่ยว จ้าวกั่ง และเจ้าหน้าที่ตำรวจรอบข้าง แสงสีขาวที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะทำงานของหลินเสี่ยว
ราวกับอากาศถูกฉีกเปิดเป็นรูเล็กๆ พร้อมเสียงฮัมแผ่วเบา จอกสัมฤทธิ์หนักอึ้ง กลิ่นยาจีนเข้มข้นและกลิ่นอายกาลเวลานับพันปีพุ่งออกมา กระแทกลงบนคีย์บอร์ดของหลินเสี่ยวดังโครม
จอกกลิ้งไปเล็กน้อย ยาเหลวสีแดงเข้มสองสามหยดกระเซ็นลงบนโต๊ะสีขาว กลิ่นหอมเก่าแก่และพิลึกพิลั่นลอยขึ้น
ทั้งศูนย์บัญชาการเงียบสงัดราวกับความตาย
ดวงตาทุกคู่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว
สมองหลินเสี่ยวดับวูบไปชั่วขณะ จ้าวกั่งถอยหลังกระตุกหนึ่งก้าวราวกับถูกไฟฟ้าดูด จ้องเขม็งไปที่ภาชนะสัมฤทธิ์ที่ปรากฏขึ้นจากอากาศ ลมหายใจชะงักค้าง
"นี่... นี่เป็นไปไม่ได้..." จ้าวกั่งกลืนน้ำลาย ร่างกายที่ยึดมั่นในวัตถุนิยมรู้สึกว่ามุมมองโลกของตนแตกสลายลงในชั่วขณะนี้
แต่ท้ายที่สุดเขาก็เป็นตำรวจเก๋า ประสบการณ์และจิตสำนึกในหน้าที่ทำให้เขาตอบสนองได้ทันที
เขาคว้าหูฟังของหลินเสี่ยวมาทันที
"ข้าคือจ้าวกั่ง หัวหน้าศูนย์บัญชาการตำรวจนครจินตู! สิ่งของที่... ที่เจ้าส่งมา เราได้รับแล้ว!" เสียงจ้าวกั่งสั่นเทาเกินจะควบคุม แต่เขาฝืนใจให้สงบลง "เจ้าพูดเมื่อครู่นี้ เจ้าอยู่ที่ไหน?!"
เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินเค่อในมิติต้าฉินทรุดกายลงนั่งกับพื้นอย่างโล่งอก แทบจะร้องไห้ออกมา
"ข้าอยู่ที่ตำหนักหลินซิ่ง ต้าฉิน ปี 210 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิจูหลงอิ้งเจิ้งมีเวลาอีกประมาณ 24 ชั่วโมงก็จะสิ้นพระชนม์แล้ว หากพระองค์สิ้น ข้าก็ต้องตายตาม"
น้ำเสียงเฉินเค่อจริงจังอย่างยิ่ง: "สหายตำรวจ ข้าชื่อเฉินเค่อ เลขบัตรประชาชนคือ... บัดนี้ ข้าขอความช่วยเหลือทางการแพทย์ฉุกเฉินจากประเทศ!"
จ้าวกั่งมองจอกสัมฤทธิ์บนโต๊ะที่ต้องเป็นของแท้แน่นอน แล้วฟังเสียงอันชัดเจนจากหูฟัง หันขวับไปตะโกนสั่งการทั้งศูนย์
"ตัดบันทึกการติดต่อภายนอกของสายนี้ทันที! เข้ารหัสระดับสูงสุด!"
"แจ้งผู้บัญชาการตำรวจนคร! แจ้งสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ! เร็ว!"
"โทรหา ผอ. โรงพยาบาลเซียะเหอ และโรงพยาบาล 301 ให้จัดตั้งทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอด รวมถึงโรคหัวใจและหลอดเลือดสมอง พิษโลหะหนัก และอาการวิกฤตฉุกเฉินโดยด่วน! บอกพวกเขาว่า ภายในสิบนาทีต้องพร้อมเพรียง นำยาฉุกเฉินและอุปกรณ์พกพาที่ดีที่สุดมา!"
ทั้งศูนย์บัญชาการปั่นป่วนทันที เสียงไซเรนสีแดงดังขึ้นอย่างเร่งด่วน
จ้าวกั่งกำหูฟังแน่น น้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาดอย่างไม่เคยมีมาก่อน:
"สหายเฉินเค่อ! ประเทศได้รับคำขอของเจ้าแล้ว!"
"รักษาสายให้ติดต่อกันตลอด รายงานสัญญาณชีพของจักรพรรดิได้ตลอดเวลา! อย่าตื่นตระหนก เจ้ามีประชาชนชาวหัวเซี่ยทั้งหมดอยู่ข้างหลัง!"
"ไม่ว่าจะอย่างไร แม้ต้องใช้มือกดหน้าอกของพระองค์เอง เจ้าก็ต้องประคองลมหายใจของฉินสื่อหวงให้ได้! คนของประเทศจะไปถึงเดี๋ยวนี้!"
เมื่อเสียง "ประเทศได้รับคำขอของเจ้าแล้ว" ทะลุกาลเวลาสองพันกว่าปี สะท้อนเข้าหูเฉินเค่อ เขารู้สึกอบอุ่นในอก เลือดในกายพลุ่งพล่าน
"รับทราบ!"
เฉินเค่อลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก้าวยาวๆ ไปที่พระแท่นใหญ่
ในขณะนั้นเอง จักรพรรดิฉินสื่อหวงอิ้งเจิ้งซึ่งไม่รู้สึกตัวมานาน ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ราวกับสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันเข้มข้นบางอย่าง เปลือกตาซีดแห้งของพระองค์ขยับเล็กน้อย
จากนั้น ราชาผู้รวมชาติหกแคว้น ผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล ทรงลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาหม่นหมองแต่ยังคงแฝงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง
สิ่งที่ปรากฏในสายตา ไม่ใช่ความประจบสอพลอของจ้าวเกา และไม่ใช่ความหวาดหวั่นของหลี่ซือ
มีเพียงชายหนุ่มผมสั้น แต่งกายแปลกประหลาด ยืนหันหน้าไปทางความว่างเปล่า น้ำตาคลอเบ้า แต่กลับกัดฟันพูดว่า: "ฉินสื่อหวงอิ้งเจิ้ง เจ้าต้องทนไว้! หมอแผนจีนห้าพันปีและหมอแผนตะวันตกของหัวเซี่ย กำลังข้ามเวลามาช่วยเจ้าแล้ว!"
อิ้งเจิ้งขยับริมฝีปากแห้งผาก เปล่งเสียงแผ่วเบา เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์
"เจ้า... เป็นผู้ใด?"